De Column van Kees


Geplaatst op 02 maart 2011 - Door Izaak Lamse

Februari  2011

Mijn eerste optreden in de tweede maand van het jaar was op een naburig eiland. Wederom was het een Zeeuwse club tegen een Dordtse club. Je zou bijna denken dat de KNVB het erom doet. Voor de wedstrijd vroegen de gasten waar ik vandaan kwam en toen ik daar antwoord op gaf zei men enigszins geschokt  “dat is toch in Zeeland”. Maar voor de rest kwam er niet veel meer los. Nadat we alle mogelijke weertypes hadden gehad de laatste tijd was het deze middag de wind die een enorme rol voor zich opeiste. Het waaide zo hard dat als ik haar had gehad dit zeker in de war was geraakt. Gelukkig heb ik ook al mijn echte tanden nog want een kunstgebit zou bij dit weer ook zeker uit je mond zijn gewaaid. Kortom het was eigenlijk geen weer om te voetballen. Bovendien stond de storm dwars over het veld zodat we doorlopend aan één kant van het veld aan het ploeteren waren. Het was al snel duidelijk dat er van goed voetbal geen sprake kon zijn. Beide ploegen wisten zich toch nog enkele kansen te verschaffen maar ook die waren niet aan hun besteed. Zelfs  vlak voor de doellijn kon men het net niet vinden. In de rust was eigenlijk iedereen het er over eens dat je met een dergelijke windkracht niet moet voetballen. In de tweede helft zetten de ploegen hun martelgang gewoon voort. Ik had overigens zelf een hele makkelijke middag want het werd me totaal niet moeilijk gemaakt. Zelfs het feit dat ik twee doelpunten van de gasten af moest keuren gaf weinig tot geen emotie. Waarschijnlijk waren ze het gewoon met me eens. Na de wedstrijd beweerde de gasten zelfs dat ik de beste man op het veld was geweest maar dat was helaas vanmiddag geen echte prestatie. Maar wel altijd leuk om te horen. Natuurlijk moest ik toch op zondag even de site bekijken. Daar stond dat ik één discutabele beslissing had genomen door een minuut voor tijd een doelpunt van hun af te keuren in verband met het aanvallen van de keeper. Nu dat is inderdaad discutabel aangezien ik hem daar niet voor afkeurde! Dat deed ik omdat een verdediger in zijn rug werd gesprongen. Ik speelde nog even met de gedachte om dat te mailen maar de laatste keer dat ik iets naar een vereniging mailde kostte me dat dagen werk in verband met reacties over en weer. Dus daarom heb ik het maar niet gedaan. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik voor de dinsdag erna wederom een bekerwedstrijd toe bedeeld. Men maakt in één seizoen goed wat ik in de andere veertien te kort ben gekomen. Dit was liefst mijn zevende bekerwedstrijd. Natuurlijk wel heel leuk. Voor deze wedstrijd moest ik naar het uiterste oosten van het  Zeeuws Vlaamse land. Men speelde tegen een ploeg die tien kilometer bij mij vandaan speelt. Dus ik was al beducht op opmerkingen maar die heb ik niet gehoord. Toch zou het een speciale avond worden. Toen ik aankwam bij het sportcomplex kreeg ik mij eerste teleurstelling al te verwerken. Bij het hoofdveld stonden geen lichtmasten. Ergens ver achteraf op het sportcomplex zag ik wel zes lampen branden. Daar moest inderdaad de wedstrijd gespeeld worden. Na een zeer vriendelijke ontvangst bij deze zondagvereniging in de prachtige bestuurskamer werd ik vergezeld naar het scheidsrechtershok. Nu in deze was het echt een hok. Ik was in 2003 ook een keer bij de vereniging geweest voor een bekerwedstrijd en volgens mij stonden mijn voetafdrukken van toen nog op de vloer! Nu heb ik geen varken maar die zou ik er nog niet in loslaten. Maar goed ik heb maar vlug omgekleed en ben mijn warming-up gaan doen. Dat was de volgend afknapper. De wedstrijd werd gespeeld op een soort toendravlakte maar men uitheemse kruiden kweekte. Echt ongelofelijk dat hier een echte wedstrijd op werd gespeeld. Maar goed ook hier is overheen te komen. Toen ik het veld verliet kwam ik een man met een enorme camera rond zijn nek tegen. Hij beet me toe “waar wacht je op”.

Ik zei pardon maar toen bleek het de fotograaf van de krant te zijn die de oude aanvangstijd had doorgekregen. Hij stond al een half uur te blauwbekken. Ik kreeg inmiddels wel het gevoel dat ik in een soort soap zat. Bij terugkomst bij mijn hok was de volgende verassing een feit. De deur zat op slot en aan de geluiden te horen bevonden zich in mijn hok een aantal douchende dames. Dat de deur op slot was gaf toch wat problemen. Mijn fluit (voor alle duidelijkheid scheidsrechtersfluit) zat nog in mijn tas evenals mijn opschrijf kaart pen en gele en rode kaart. Toch geen onbelangrijke dingen om een wedstrijd te leiden. Hoe ik ook probeerde op aardige toon, boze toon of slijmerige toon de deur bleef dicht. Plotseling besefte ik mij dat ze mij mogelijk niet goed verstonden. Tenslotte wordt daar een heel andere taal gesproken. Ik de assistent van de thuisclub opgetrommeld en inderdaad had hij binnen een minuut de deur open gepraat. Er bleken zich liefst drie naakte dames in het hok te bevinden die zich inmiddels hadden verschanst gewapend met een handdoek achter een muurtje. Ik heb vlug mijn spulletjes gepakt en ben snel vertrokken want je wordt tegenwoordig voor minder opgepakt. De bespreking met de assistenten moest zodoende in een gangetje gebeuren. Na ook nog een pupillendoeltje van het veld te hebben laten verwijderen kon het spektakel beginnen. Vreemd genoeg was de wedstrijd wel erg leuk.  De thuisclub kon de twee klassen hoger spelende bezoekers goed bijbenen en bij de rust was er nog niet gescoord. In de tweede helft was de pijp leeg bij de thuisclub en nadat ze eerst hun achterstand nog konden repareren verloren ze nog geflatteerd. Toch een leuke avond gehad. Nadien in mijn hok ook nog gedoucht maar ik zal u alle onsmakelijke details besparen. Misschien leest u dit stukje wel kort voor of na het eten. In de bestuurskamer was het gezellig maar ook daar zat het niet mee. Terwijl sommige mensen twee consumpties voor hun neus hadden en de voorzitter het ene na het andere glas voor zichzelf inschonk bleef ik op één consumptie hangen. Toen ik de droogtescheurtjes in mijn voorhoofd voelde opkomen vond ik het tijd om op te stappen. Gelukkig heb ik altijd nog een flesje cola in de auto en dat smaakte zodoende opperbest. Ik denk nu echt wel dat dit het bekeravontuur was. De derde wedstrijd was een echte streekderby in het land van Heusden en Altena. De heenwedstrijd was ontaard in een veldslag met twee rode en vele gele kaarten dus ik kon mijn borst nat maken.  Nat was het in ieder geval want de nacht ervoor regende het weer eens flink. Ik hield wederom mijn hart vast. Toen ik om negen uur belde zei men dat het veld er slecht bij lag maar dat ze nog een herkeuring deden om 11 uur. Helaas werd ik kort na dit tijdstip al gebeld met de mededeling dat het niet door ging. Dan maar hopen dat ik zondag nog aan de bak mocht maar zelfs daar had men mij niet nodig. Ik baalde toch wel toen ik maandag in de krant las dat er in de reserve hoofdklas bij een wedstrijd geen scheidsrechter was op komen dagen. Dan maar hopen op het volgende weekend. De maandag erna was het jaarvergadering van de scheidsrechtersvereniging. Toch  altijd toch weer een leuk evenement voor onze vereniging. En ik moet zeggen de nieuwe voorzitter deed het met grote overgave. Voor mij persoonlijk werd het ook een leuke avond. Nu wist ik al dat dit mijn jaar was aangezien ik tijdens de nieuwjaarsreceptie midden in het dioxine schandaal rondom eieren een eikoker won kortom het wordt vast een mooi jaar. En inderdaad ook op de jaarvergadering viel ik met mijn neus in de boter. Tussen allerlei andere jubilarissen in kreeg ik eerst een speld omdat ik schijnbaar vijftien keer de conditie test had volbracht maar het hoogtepunt voor mij was toch wel het winnen van een prachtige bokaal als spelregelkampioen. En ik moet eerlijk bekennen dat ik in mijn hele leven nog niet zo’n mooie bokaal heb gewonnen dus ik ben als een kind zo blij. Daar bovenop kwam ook nog een bos ruikers dus wat wil je nog meer. De zaterdag erop mocht ik naar district west. Dit keer mocht ik diep in het Europoortgebied fluiten. Niet echt een omgeving waar je vrolijk van wordt. Dan mag je toch blij zijn dat je in de Zeeuwse polder woont. De thuisclub had nog elf jaar hoofdklasse gespeeld en dat kon je wel aan de accommodatie zien. Wel miste in de kleedkamer een kachel en dat was bij een temperatuur van net boven nul zeker  Spartaans te noemen. De ontvangst was overigens aller hartelijkst en men vond het leuk om een scheidsrechter uit een andere hoek te ontmoeten. Tijdens de warming-up was er nog een leuk moment want de keeper van de thuisclub was tot mijn stomme verbazing een ex collega. Hij was ooit naar de Rijnmond vertrokken en nu zag ik hem hier terug. Overigens was de keeper van de bezoekers ooit lid van de vereniging waar ik nog altijd lid van ben dus het waren allemaal oude bekende. Natuurlijk deed ik het assistenten praatje voor de wedstrijd. Ik heb me toen overigens verbaast over het feit hoeveel vlekken iemand op een trainingsjasje kan hebben. De assistent van de bezoekers had voor deze gelegenheid een wit trainingsjasje aangetrokken maar daar waren hier en daar wat ongelukjes op terecht gekomen. De man vlagde overigens net als zijn jasje een beetje vlekkerig. De bezoekers waren koploper dus stond er best spanning op de wedstrijd. Ik moet zeggen dat het vanaf het begin best lekker liep. De thuisclub scoorde voor rust en de bezoekers na rust. Zodoende was iedereen redelijk tevreden. Na afloop kwam het digitale wedstrijdformulier natuurlijk weer langs en ik had wel in de gaten dat de thuisclub daar nog niet echt veel kaas van had gegeten. Op een gegeven moment had men de boel zo vast dat ik het grote wijze digitale wedstrijdformulieren boek er maar bij gepakt heb. En zowaar het lukte me om de boel vlot te trekken. Na nog een verkorte cursus ter plaatste te hebben gegeven kon ik weer tevreden naar huis. Op de maandag natuurlijk nog even de sites afgespeurd en daar bleek dat de thuisclub vond dat ik wel een keer rood had kunnen trekken maar dat was dan ook de enigste opmerking. Zelf had ik ook nog wel een punt van kritiek aangezien ik volgens mij nog een keer vergeten ben een strafschop tegen de thuisclub te geven dus zijn daar weer goed weggekomen. De laatste week van februari mocht ik een heus degradatie duel in de eerste klasse fluiten. Een ploeg uit het Zeeuws – Vlaamse land mocht het opnemen tegen een ploeg uit het Grokumse.  Deze ploeg heeft niet echt een goede naam als het gaat om discipline maar je moet nooit met vooroordelen gaan fluiten. In de week voor de wedstrijd vertrok ook nog eens de trainer van de thuisclub dus waren alle ingrediënten voor een pittig potje aanwezig. Toch trok ik welgemoed door de tunnel. Weliswaar was het na het beesten weer van woensdag avond met mijn gezondheid niet echt optimaal maar vooruit. De ontvangst was zoals altijd bij deze vereniging uitermate gezellig.  Helaas was het weer dat zeker niet. Die ochtend had het echt al gegoten en tijdens de warming –up was het ook niet echt droog. Het veld was zeker nog wel te bespelen maar een tien was het zeker niet. Aanvankelijk liep de wedstrijd best lekker en dacht ik nog zie je wel vooroordelen zijn nooit goed. Binnen twintig minuten scoorde de thuisclub twee keer en dat was voor de bezoekers wel het sein om de provocaties te starten. Maar omdat ik hun reputatie kende trok ik direct bij het eerste opstootje geel voor de beiden betrokkene. Dat waren toevallig de beide aanvoerders. Ik waarschuwde dat ik bij een volgend vergrijp ze direct weg zou sturen. Het leek erop dat dit hielp maar vijf minuten voor rust was het weer raak. Terwijl ik zelf een aanval van de thuisclub volgde hoorde ik plotseling achter mij een berg kabaal. Toen ik omkeek zag ik alleen maar wat mensen tegen elkaar staan schreeuwen en ook de assistent en wat publiek van de thuisclub dreigde zich er mee te gaan bemoeien. Ik zag maar één oplossing en dat was naar mijn kleedlokaal gaan. Ik baal daar altijd enorm van dat gedoe achter je rug. Men vroeg of ik niet even moest kijken wat er gebeurde maar ik zei dat ik er genoeg van had. Al snel stonden natuurlijk vertegenwoordigers van beide verenigingen in mijn kleedlokaal. Wat gaan we doen scheids was de vraag. Ik zei dat ik graag allebei de ploegen even toe wilde spreken. Dat was natuurlijk geen probleem.

Als makke schaapjes zaten ze op de bankjes met het schaamrood op de kaken. Er kwam een soort kalme boosheid over me heen die ik goed kon gebruiken voor mijn praatje. Beide ploegen zeiden dat ze het begrepen en dat is ook gebleken achteraf. Hoewel ik absoluut geen voorstander ben van afkoelingsperiodes is me het in deze situatie goed bevallen. Omdat het ook maar twee gasten waren die dwars lagen gaan de andere ze ook corrigeren. De vijf minuten tot aan de rust en de hele tweede helft was het gewoon een normale wedstrijd met nog twee gele kaarten voor overtredingen maar gelukkig waren er geen achterbakse zaken meer. Gescoord werd er overigens ook niet meer. Na afloop toch van alle spelers een hand gehad en dat doet me dan weer goed. Ook de beide besturen waren het er over eens dat ik juist had gehandeld bij het tweede opstootje. Kortom eind goed al goed. Toch hoop ik het nooit meer mee te maken want leuk is anders. Of ik de goede draad weer op kan pakken leest u in maart.

Kees  

Advertentie