De column van Kees - Januari 2011


Geplaatst op 31 januari 2011 - Door Izaak Lamse

Januari 2011

Allereerst wil ik natuurlijk iedereen een voorspoedig en vooral gezond 2011 toewensen.  Voor mij begon het jaar stormachtig aangezien ik na 29 jaar van werkgever ben veranderd. Ik kan u zeggen dat hakt er best in. Maar gelukkig nog geen minuut spijt van gehad. Verder begon het jaar ook wat betreft de column stormachtig. Notabene op de eerste zondagavond van het jaar, tijdens boer zoekt vrouw, ging de telefoon. Het was een bestuurder van een vereniging. Ik dacht nog in al mijn domheid die belt om mij gelukkig nieuwjaar te wensen. Maar helaas was dat niet de reden van zijn telefoontje. Hij had zich gestoord aan het feit dat ik mij niet zo lovend had uitgelaten over zijn vereniging in de column. Ik stond perplex. Had ik dan toch een keer per ongeluk een naam genoemd? Ik vroeg hem dan ook waar de naam van zijn vereniging stond. Maar gelukkig kon hij mij dat niet vertellen. Ik was er toch eigenlijk wel een beetje door uit het veld geslagen. Er is in Nederland toch altijd nog vrijheid van meningsuiting. Je kunt mijn stukjes niet leuk vinden maar dan denk ik dat je ze gewoon niet moet lezen. Volgens hem stond er ook iets in over iemand die ik had gekwalificeerd als bestuurslid terwijl hij dat helemaal niet is. Ik heb betrokkene toen gezegd dat ik dan niet begrijp dat die het hoogste woord heeft in de bestuurskamer. Wat mij betreft is de kous hiermee af maar ik moet niet teveel privé lastig gevallen worden want dan ga ik er toch echt mee stoppen. Gelukkig krijg ik ook veel positieve reacties dus daar klamp ik mij dan maar aan vast.

Terug naar waar het allemaal om draait een wedstrijd fluiten. De eerste wedstrijd die ik mocht fluiten was een eerste klasser maar die ging helaas niet door. Een week later had ik wel geluk. Een West-Brabantse tweede klasser nam het op tegen een ploeg die hemels breed nog geen tien kilometer van mijn woonplaats af speelt. Ik vindt dat altijd een beetje lastige aanstellingen. De supporters van de thuisclub wisten het in ieder geval ook aangezien ze direct vanaf het begin al begonnen met de kreet “met de bus meegekomen scheids?”. Tot overmaat van ramp namen de bezoekers ook nog snel een voorsprong zodat ik toen helemaal niets goeds meer kon doen bij de harde kern van het thuispubliek. In het veld was het overigens erg prettig. Wel kreeg ik na zo’n minuut of twintig in de eerste helft een heel moeilijk beslismoment. De rechtsbuiten van de thuisclub brak door en werd vastgehouden. Hij kon echter verder maar werd in de zestien meter met een in mijn ogen correcte sliding van de bal gegleden. Ik floot en iedereen dacht natuurlijk aan een strafschop maar ik vond het geen strafschop dus gaf ik alsnog een vrije trap voor het vasthouden. De spelers accepteerde het eigenlijk vrij snel maar voor het publiek was ik nu helemaal vogelvrij. Bij elk fluitsignaal werd er wel iets geroepen. In de rust vroeg de trainer van de thuisclub of ik mij er niet aan stoorde want als dat zo was dan zou hij wel even een hartig woordje met die zogenaamde supporters praten. Ik zei dat ik er niet echt last van had maar na een kwartier in de tweede helft werd het mij toch ook te gortig. De trainer hield echter zijn woord en sprak het groepje toe waardoor het toch rustiger werd. De thuisclub maakte op werkelijk schitterende wijze nog gelijk zodat iedereen tevreden naar huis ging. Ook ik want zoals gebruikelijk kreeg ik bij deze vereniging weer een prachtig bosje bloemen en daar kan je toch mee thuiskomen.

De dinsdag erna was het dan eindelijk zover de vijfhonderdste wedstrijd. Het betrof een bekerwedstrijd tussen een Zeeuwse derde en een Dordtse eerste klasser. Het was op neutraal terrein omdat de derde klasser geen licht heeft. Het was nog lang spannend of het door zou gaan maar gelukkig viel er niet teveel regen en mocht ik aan de bak. Al voor de wedstrijd werd ik gefeliciteerd door diverse mensen. Direct vanaf het begin was wel duidelijk dat de gasten niet echt met veel plezier op deze regenachtige dinsdagavond naar Zeeland waren afgereisd. Vanaf de eerste minuut werd er gemopperd op alles en iedereen en natuurlijk ook op mij. Ik kon werkelijk geen goed doen. Ze kwamen ook absoluut niet in hun spel. Toen ik kort voor rust voor een lichtte overtreding op de rand van de zestien floot waren de rapen gaar. Natuurlijk krulde een speler van de derde klasser de bal in de bovenhoek en was ik de gebeten hond. Toen ze even later zelf op de paal schoten en ik affloot voor rust kwamen de verwijten los. Ik heb er maar niet op gereageerd en dat had effect want in de tweede helft lieten ze mij met rust. Hun spel werd er ook niet beter op maar toch maakte ze tien minuten voor tijd gelijk en leek alles weer goed te komen. Zo ongeveer vanaf de aftrap nam de thuisclub uit een schitterende counter wederom een voorsprong en die gaven ze niet meer weg. Dus een echte beker sensatie was een feit. Na het laatste fluitsignaal kwam er voor mij ook nog een sensatie. Het bestuur van de scheidsrechtersvereniging was met liefst drie man vertegenwoordigd om mij een prachtige bos bloemen te overhandigen. Omdat ik ze ook echt niet had zien staan was dat een erg leuke verassing. De dagen erna ook nog door een aantal collega’s gefeliciteerd kortom het is niet ongemerkt voorbij gegaan. Achteraf gezien is het ook niet niks om vijfhonderd officiële wedstrijden te fluiten. Er zullen er zeker geen vijfhonderd meer volgen.

Nadat ik was bijgekomen van alle festiviteiten kreeg ik op maandag nog een wijziging in de mailbox. Ik mocht naar een eerste klasser op een mooi Zeeuws eiland. Helaas vroor het van vrijdag op zaterdag hard en met angst en beven belde ik zaterdagmorgen op. Op teletekst had ik al gezien dat er heel veel uit was gegooid. Tot mijn verassing vertelde men mij dat het doorging. Ik vroeg of het daar niet gevroren had en men zei toch wel maar de consul vindt het goed. Ze zeiden dat ik het maar moest keuren. Ik zei dat ik dat prima vond maar dat ik op een keihard veld niet zou laten voetballen. Een half uurtje later belde men op om te zeggen dat de consul het herkeurd had en dat hij besloten had het alsnog af te keuren. Een zeer verstandige beslissing. Wel vroeg men of ik eventueel op het tweede veld een vriendschappelijke wedstrijd wilde fluiten. Men moest nog een tegenstander zoeken. Die werd gevonden en zodoende kon ik toch nog de wei in. Het veld was hard en glad maar het ging. De beide ploegen maakte er een hele leuke wedstrijd van en bewezen maar weer eens dat je ook gewoon leuk vriendschappelijk kunt voetballen. Wat een verademing! Na afloop nog even gezellig in de kantine geëvalueerd en moe maar tevreden naar huis. Hopelijk kunnen we de komende weken weer eens een beetje in een ritme komen maar dat leest u de volgende column.                    

Kees        

Advertentie