DE COLUMN VAN KEES


Geplaatst op 02 maart 2010 - Door Ad Min

Gevoel

De eerste week van februari was de gesteldheid van de velden gelukkig van dien aard dat er weer eens gevoetbald kon worden. Maar natuurlijk was ik die week vrij. Dan begint eigenlijk al op de maandag voor de wedstrijd het wachten op een aanstelling. Vrijwel iedere gelegenheid wordt door mij benut om even naar mijn aanstellingen te kijken. Iedere keer dat er niets bij is gekomen zakt de moed wat verder in mijn schoenen.

Zo ging de maandag voorbij en zelfs de dinsdag. Maar gelukkig woensdag tussen de middag was er eindelijk een regeltje bij gekomen. Het was weliswaar een wedstrijd in de vierde klasse maar dat maakt mij echt niets uit. Ik had in ieder geval een wedstrijd. En bovendien kon ik alvast wennen voor volgend seizoen. Het was een wedstrijd op een buur eiland dus ook de afstand was prettig. De thuisvereniging ken ik goed omdat ik daar een aantal malen, in mijn toptijd, beslissingswedstrijden heb gefloten en ook wat aanstormend scheidsrechters talent heb begeleid. Kortom dat gaf mij op voorhand al een goed gevoel want het is daar altijd heel gezellig. Nadat de zaterdag nog begon met een vriendelijk zonnetje was het al snel erg zuur en mistig. Maar niet getreurd dan lopen we ons wel warm. Na een zoals verwacht prima ontvangst en een goede warming-up was ik er helemaal klaar voor. Het werd een erg leuke wedstrijd waarbij de bezoekers net voor rust tegen de verhouding in op voorsprong kwamen. De thuisploeg trok dit met twee doelpunten recht in de tweede helft. Na afloop bijna alleen maar tevreden gezichten. Ik had er zelf ook wel een goed gevoel over. Na afloop veel complimenten. Ik ging er bijna van naast mijn schoenen lopen maar gezien de buiten temperatuur heb ik dat toch maar niet gedaan. Ik had zo’n gelukzalig gevoel dat ik zelfs nog lootjes heb gekocht voor het rad omdat ik eigenlijk wel zeker wist dat ik wat ging winnen.
Ik had in de week voorafgaand al twee keer iets gewonnen dus dit was mijn geluksweek. Helaas was ik op dit gebied wat overmoedig alhoewel het maar een paar cijfertjes scheelde. Ik kan bijna niet wachten op volgend seizoen als het elke week zo gezellig is. Of is dat een fout gevoel. De week erop wederom op woensdag getraind in de sneeuw. Het zal straks weer maar raar zijn als we weer eens kunnen trainen op een normaal groen veld. De zaterdag erop lag Zuid Nederland plat van de carnaval en overigens hadden we toch niet kunnen fluiten want koning winter had het land weer stevig in zijn greep. Dan maar hopen op het volgende weekend waarin ik een heuse topper had in de tweede klasse tussen de nummer twee en drie.
Maar de weersvoorspellingen leken nog niet echt gunstig te zijn. Toch ging op dinsdagmiddag mijn hart sneller kloppen toen de zon hoog aan de hemel ging branden en de sneeuw weg deed smelten. Zou daar het spreekwoord als sneeuw voor de zon misschien vandaan komen?
Je weet het niet. Op woensdagavond kreeg ik in ieder geval een telefoontje dat de training niet doorging omdat het veld dermate slecht was dat er niet op gelopen mocht worden. Dat gaf mij geen goed gevoel aangezien we eigenlijk altijd op het veld mogen. Tot mijn verbazing ging bij ons op het dorp de training van de jongste zoon wel gewoon door. Toen ik die echter van de training ging halen schrok ik toch wel van het veld. Het was keihard met een laagje water erop. Kortom het zou nog spannend worden voor de zaterdag. Gelukkig viel de hoeveelheid regen die na woensdag viel mee. Zodoende belde ik op zaterdagmorgen toch wel met goede moed naar de thuisploeg en daar kreeg ik het antwoord wat ik wilde horen het gaat door!
Het was zelfs gewoon mooi weer die zaterdagmiddag. Wel een beetje koud maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend. Het veld was inderdaad bespeelbaar alleen jammer dat de gemeente al het zand wat ze over hadden van het strooien op dit veld hadden gegooid.
Ik had best mijn emmertje en schepje meer kunnen nemen. Maar niet zeuren ik kon fluiten.
De eerste helft was het duidelijk dat beide ploegen niet veel hadden gevoetbald de laatste weken. Het was echt hotseknotsbegonia voetbal. Ook het enigste doelpunt dat viel was een opeenstapeling van fouten. Voor mijzelf liep de wedstrijd overigens heerlijk. Ik liep de middag zelfs licht. Na de rust werd de kwaliteit van het spel plotseling veel beter. De thuisclub kwam op gelijke hoogte en het werd een echte wedstrijd. Nog wel even een spannend moment toen de bezoekers claimden dat een verdediger van de thuisclub op de lijn hands had gemaakt maar ik was van mening dan de bal naar de hand ging en niet de hand naar de bal. Na enige discussie was men dat eigenlijk ook wel met me eens. Vervolgens nam de thuisploeg een voorsprong en dan zijn er toch altijd weer spelers van de andere ploeg die terug komen op zo’n handsbal. Er was er zelfs één die zei dat ze door mijn schuld op achterstand waren gekomen. Die heb ik toch maar even gevraagd of ik dan soms gescoord had. Bovendien maakte hun keeper bij de eerste goal een blunder dus daar heb ik hem ook maar even aan helpen herinneren. Toen was hij toch stil. Toen ze bovendien kort voor het einde uit een vrije trap gelijk maakte was ik natuurlijk weer de bovenste beste kerel.
Maar aan het einde was eigenlijk iedereen wel tevreden. Nadat ik al het zand overal uit had gepulkt kon ik vrolijk huiswaarts. Op maandagavond hadden we de jaarvergadering van onze vereniging welke deze keer druk bezocht werd. Er werden weer en aantal mensen volledig terecht gedecoreerd waarvoor nog mijn felicitaties en ook namen we met pijn in het hart afscheid van een aantal hondstrouwe bestuursleden. Maar gelukkig is men erin geslaagd om het bestuur weer op sterkte te krijgen dus zien we de toekomst met vertrouwen tegemoet.
Op woensdag viel het veld mee dus had ik goede hoop dat het op zaterdag door zou gaan.
Weliswaar werd er nog veel water voorspeld maar ze zitten er wel eens meer naast. En inderdaad vielen de water hoeveelheden mee. Daarom kon ik die zaterdagmiddag met een gepakte tas naar d’n overkant alwaar een eerste klasser tegen een ploeg vanonder de rook van Rotterdam moest. Deze ploeg heeft een zeer roemrucht verleden maar zijn vorig jaar per ongeluk uit de hoofdklasse gekieperd. Ook hun voorzitter is een beroemd mens in amateurvoetballand. Kortom aller ingrediënten waren aanwezig voor een leuke voetbalmiddag. Op het wat druilerige weer na werd het ook een hele leuke middag.
In de eerste helft kwam de wedstrijd moeizaam op gang. De thuisploeg die in de onderste regionen bivakkeert durfde niet echt en de bezoekers die koploper waren hadden toch ook angst. Halverwege de eerste helft kwamen de bezoekers op voorsprong. De rechtsbuiten trok de bal vlak voor de achterlijn voor en daar werd de bal koelbloedig binnengewerkt. Tot mijn stomme verbazing stak de assistent zijn vlag omhoog maar aangezien we daarover afspraken voor de wedstrijd hadden gemaakt ging ik niet naar hem toe. Ik was er zeker van dat het geen buitenspel was. Overigens liet de thuisclub zien hoe je met zoiets omgaat. Alleen de aanvoeder kwam naar mij toe en vroeg op uiterst correcte en rustige wijze aan mij of ik had gezien dat de assistent vlagde. Ik liet hem weten dat ik dat had gezien maar dat er in mijn ogen absoluut geen sprake kon zijn van buitenspel aangezien de bal niet vooruit werd gespeeld. Hij was het direct met me eens. Zo kan het dus ook! Overigens werd na de wedstrijd door een aantal supporters van de thuisclub bevestigd dat het geen buitenspel was. Dat geeft we dan ook nog wel en goed gevoel. Net voor de rust ontstond het enigste smetje op de wedstrijd. Een speler van de bezoekers stond buitenspel waarvoor ik direct floot. Hij ging echter door en schoot de bal in het doel. Ik liep daarom naar hem toe om te zeggen dat ik dat de volgende keer echt niet meer zou tolereren maar omdat het zo’n lekker pot was wilde ik de kaart niet geven (daarom sta ik laatst want dit is helemaal fout!). Hij zei hierop dat ik mijn mond moest houden en dat ik hem alleen maar zocht omdat hij zwart was………. Omdat dit werkelijk helemaal nergens op sloeg heb ik hem toen alsnog de gele kaart gegeven waarop hij volledig in woede ontstak. Zijn ploeggenoten hadden moeite om hem in bedwang te houden. Schijnbaar had hij een enorme hekel aan oude kale mannetjes in een scheidsrechters pakje. Vervolgens vroeg de trainer aan de kant of hij mij even mocht spreken. Dat mocht natuurlijk. Hij vroeg of hij die speler eruit moest halen. Hierop heb ik geantwoord dat ik hem dat niet kon verplichten. Hij vroeg hoelang het nog was tot aan de rust en toen ik zei dat het nog een minuut was zei hij dat hij hoopte dat die speler nog een minuut zijn verstand kon gebruiken. Daarna zou hij wel zien. Toen ik een minuut later affloot kwam de stoom nog steeds uit die speler zijn oren maar men hield hem wijselijk een eind bij me vandaan. Toen ik de ploegen weer ging halen zei de trainer direct dat hij hem eruit had gehaald waarop ik de trainer mijn complimenten heb gegeven. Hij zei dat niemand begreep wat die speler bezielde maar schijnbaar was hij met zijn verkeerde been uit bed gestapt. In de tweede helft maakte de thuisploeg nog op schitterende wijze gelijk toen een corner rechtstreeks bij de tweede paal in de bovenhoek verdween. Daarna ontstonden er kansen over en weer maar het bleef gelijk. En ook de wedstrijd bleef lekker lopen voor mij. Er was zelfs af en toe ruimte voor wat humor. Toen een vrij forse en wat te zware speler van de thuisploeg na een counter aan mij vroeg waarom ik niet op één liep met mijn assistent zei ik dat ik net zo een soepele loop als hij had. Hij had gelukkig gevoel voor humor en zei prachtig scheids en liep lachend weg. Een leuk en waardig afscheid van de eerste klas. Het is trouwens gek sinds ik me bij mijn degradatie heb neergelegd loop ik heerlijk ontspannen te fluiten en dat is heerlijk moet ik u zeggen. Natuurlijk heb ik het ook deze wedstrijd weer niet goed gedaan. Ik had naast de twee gegeven gele kaarten er natuurlijk nog wel een paar kunnen geven en natuurlijk had ik een paar keer achterom de corner vlag heen moeten lopen maar dat heb ik allemaal lekker niet gedaan. Ik heb een hele leuke middag gehad en (bijna) alle betrokkene ook. Na de wedstrijd kreeg ik zelfs van de beroemde voorzitter van de bezoekers nog een compliment en dat is iets wat hij zo hij zelf zei zelden of nooit doet. Maar hij voegde er ook aan toe dat ik op deze manier nooit ver zou komen en dan wist ik zelf wel waarom niet. En inderdaad dat weet ik maar met wederom een super gevoel en een ego van hier tot Tokyo reed ik moe maar tevreden naar huis. De maand februari zit er ook al weer op. Kijken of we in maart wat meer aan fluiten toekomen.

Kees

Advertentie