DE COLUMN VAN KEES


Geplaatst op 03 november 2010 - Door Ad Min

Oktober

De eerste week van oktober mocht ik naar het Dordtse alwaar een ploeg uit die omgeving het opnam tegen een ploeg uit Gelderland. De woensdag ervoor had ik de shuttle run en spelregeltoets wederom met goed gevolg afgelegd. Dus ik mag in ieder geval tot het einde van het seizoen op dit niveau acteren. Dat geeft toch weer een stuk zekerheid. De weergoden deden er overigens alles aan om roet in het eten te gooien. De hele nacht van vrijdag op zaterdag was het nat. Toen ik dan ook om half twaalf belde naar de vereniging om te vragen of het doorging zei men het nog niet te weten. Ik heb ze toen uitgelegd dat ik toch een behoorlijk eindje moest rijden en dat ik het uiterlijk om twaalf uur wilde weten.

Daar schrok men nogal van maar ik hoorde in ieder geval niets meer. Toch sloeg de schrik mij nog wel even om het hart toen ik aankwam. Iemand van het bestuur vroeg mij even met hem mee te lopen over het veld. De consul had besloten dat de scheidsrechter het veld maar moest keuren! Ik met mijn nette schoenen over een erg nat veld. Er was een stuk echt slecht maar het overgrote deel was te doen. En je rijdt tenslotte ook niet voor niets ruim honderd kilometer. Maar het moet natuurlijk wel verantwoord zijn. Ik vond dat het kon. Al hoopte ik wel vurig dat het niet opnieuw zou gaan regenen. Gelukkig bleef het bij wat licht gespetter net na rust. Er was overigens nog wel een komisch moment voor de wedstrijd. Na de gebruikelijke kopjes koffie in de bestuurskamer had ik mijn tas in de kleedkamer gezet en bedacht ik mij dat het handig zou zijn om die kopjes koffie ook weer direct te lossen het scheelt tenslotte gewicht. Nu was de kleedkamer hier niet voorzien van een WC dus moest ik een stukje teruglopen. In de gang kwam ik een man tegen die zich vriendelijk voorstelde.
Goedemiddag zei hij ik ben de rapporteur van de KNVB. Ik stond aan de grond genageld want zoveel openheid ben ik niet gewend. Maar al snel bleek dat de man mij aanzag voor iemand van de thuisspelende vereniging. Ik heb hem dan ook vriendelijk de weg gewezen naar de bestuurskamer. Maar ik wist in ieder geval dat er over mij geoordeeld ging worden.
De wedstrijd verliep voor mijn gevoel heerlijk maar dat zegt niet altijd wat.
Ik moest direct aan de bak omdat de thuisclub in een moordend tempo startte.
Binnen tien minuten stonden ze voor. Na een minuut of twintig moest ik ook nog een penalty geven. Deze keer maakte ik gelukkig niet dezelfde fout als een paar weken terug door te vergeten de dader een gele kaart te geven. Nu had deze dader ook pech dat zijn haarkleur erg opvallend was. Zodoende kon ik hem gemakkelijk opsporen. Uit de strafschop werd gescoord en was de wedstrijd eigenlijk gespeeld. Net na rust werd het toch nog even wat grimmiger en moest ik nog drie keer een kaart uitdelen. Ook had ik nog wel even een baal moment.
Twee spelers waren wat aan het rommelen en volgens sommige was er nagetrapt. Maar op datzelfde moment ging de aanval verder en kwam er een doelrijpe kans uit. Helaas kon ik daarna de daders niet meer direct traceren en om nu te gaan lopen zoeken daar had ik ook geen zin in. Maar toch een smetje op een voor mijn gevoel goede pot. Diep in de tweede helft maakte de thuisclub ook nog een derde goal en hoewel ik het vlagsignaal van de assistent negeerde kwam er geen protest. Ik moet eerlijk zeggen dat de kwaliteit van deze assistent ook niet super was en dan druk ik mij nog erg voorzichtig uit.. In de laatste minuut deden de bezoekers nog iets terug maar daar bleef het bij. Voor mijn gevoel de beste wedstrijd van het seizoen maar laten we maar zo zeggen ik ben niet helemaal objectief. De maandag erop was het de uitreiking van de wereldberoemde Ko de Winter Fair Play Cup. Deze bokaal vernoemd naar één van de meest beroemde scheidsrechters van Zeeland en de verre omtrek werd deze keer gewonnen door Waarde. Op deze avond was er ook nog een presentatie van de heer Angelo Boonman. Als je hem hoorde vertellen zou je bijna vlaggen leuk gaan vinden. Wie weet ga ik toch nog wel eens een loopbaan startten als assistent scheidsrechter. Overigens was op woensdagmorgen de foto in de krant zeer verwarrend. Is Ko nu Sjaak of is Sjaak nu Ko. Kortom wil de echtte Ko de Winter nu opstaan of is het Sjaak de Winter en Ko Vleugel. Het blijft voorlopig een mysterie. Wie overigens ooit nog denkt dat het amateurvoetbal voor een scheids lichter is dan het betaald voetbal kwam bedrogen uit. Luinge was in de ere-divisie nooit geblesseerd en nu viel hij in de topklasse uit met een zweepslag. Kun je nagaan hoe zwaar wij het hebben. De volgende pot was in het West Brabantse land waar dan weer een ploeg uit het Dordtse (op dat moment de koploper) op bezoek kwam. Deze vereniging heeft sinds kort een prachtige nieuwe accommodatie. Dus ik was wel nieuwsgierig hoe dat er allemaal uit zou zien. Het was allemaal keurig al moet ik eerlijk zeggen dat het allemaal nogal krap was. De bestuurskamer was niet echt groot en ook op het scheidsrechtershok was zoals gebruikelijk fors bezuinigd. Gelukkig ben ik maar een klein miezerig ventje maar anders had ik niet veel ruimte gehad. Maar het was nieuw en dan is het wel altijd netjes. De wedstrijd begon onder een strak blauwe hemel en een heerlijk zonnetje. Het spel was aanvankelijk ook nog wel aardig maar nadat de thuisploeg tegen de verhouding in op voorsprong kwam, en deze besloot met hand en tand te verdedigen, was het gedaan met de wedstrijd. Ook zelf was ik niet super scherp maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er de avond vooraf ook niet echt voor geleefd had of juist wel?? Tot aan de rust was er niet veel aan de hand. Dat werd na rust wel anders. De bezoekers miste een paar grote kansen en dan begint met toch wat gefrustreerd te raken. De gemoederen liepen helemaal hoog op toen ik een goal van hun afkeurde wegens buitenspel. Een aantal spelers beweerde dat de bal werd teruggetrokken en dat het zodoende geen buitenspel was. Hoewel ik aanvankelijk zeker was van mijn zaak is het vervelende dat het toch aan je gaat knagen. Je draait de situatie nog eens een aantal keren af maar gelukkig kwam ik toch steeds tot de conclusie dat de bal vooruit gespeeld werd en de speler er al stond. Het werd overigens wel steeds grimmiger en de kaart moest vier keer getrokken worden. De stand bleef ongewijzigd en zodoende was ik bij de bezoekers natuurlijk de dader. Alhoewel zowel de ploeg als de begeleiding na afloop zeer correct bleef. Ook de trainer bleef correct en zei dat ze de kansen gewoon moeten benutten dan is er niets aan de hand. Die maandag met grote interesse de sites gelezen. En daar stond natuurlijk bij de bezoekers dat ik de goal onterecht had afgekeurd en bij de thuisploeg volledig terecht afgekeurd. Hoezo gekleurde brillen. Op de site van de bezoekers waren er zelfs twee lezingen. De ene verkondigde dat de bal werd teruggetrokken van de achterlijn de andere gaf wel toe dat de bal niet werd teruggetrokken maar dat de speler nog achter de man stond die de pass gaf. De honderd procent waarheid zullen we helaas nooit weten maar ik sta nog steeds achter mijn beslissing. En als je dan diezelfde maandag in de krant leest dat er twee scheidsrechter klappen hebben gekregen waarvan één dader slechts vijftien jaar oud was dan ben je blij dat je de afgelopen zaterdag met normale mensen te maken hebt gehad. Mijn volgende wedstrijd was in het Zeeuws-Vlaamse land. Deze eerste klasser nam het op tegen een ploeg uit het Dordse. Na een nat begin van de dag was het gelukkig die middag droog en redelijk zonnig maar er stond een harde wind dwars over het veld. Natuurlijk hadden we ook deze middag weer het digitale wedstrijd formulier. Voor de wedstrijd weigerde eerst de computer en later de printer alle dienst. Zodoende kon ik niet veel doen voor de wedstrijd. Ik gaf aan dat ik niet langer kon wachten en dat ik na de warming-up graag een geprint exemplaar zou willen hebben. Toen ik terug kwam in mijn kleedlokaal lag er keurig een geprint exemplaar met de pasjes er bovenop. Toen ik op het papier keek dacht ik nog mijn ogen gaan wel erg snel achteruit maar zelfs toen ik mijn leesbril pakte gaf dat niet veel verbetering. In plaats van namen stonden er allemaal tekens maar de pasnummers stonden er wel op. Gelukkig had dit gedoe geen invloed op mijn wedstrijd. Hoewel ik ook deze vrijdagavond een feestje had gehad merkte ik er veel minder van dan vorige week. Nu kan het ook schelen dat ik dit keer rode wijn had gedronken en geen bier en ook de hoeveelheid had ik aangepast. Het spelniveau was dramatisch maar ik had zelf het gevoel dat ik me er aan kon onttrekken. In het begin waren er nog wel wat overtredingen maar nadat ik had aangegeven dat ik het genoeg vond en dat ik anders andere maatregelen ging nemen gebeurde er eigenlijk niets meer. Helaas bleef het spelniveau de hele middag bedroevend en werd er ook niet gescoord. Een bloedeloze brilstand was het resultaat.
Maar zelf had ik er een goed gevoel over en na afloop kreeg ik gelukkig veel handen en positieve opmerkingen. Jammer alleen dat de begeleiding van de bezoekers niet het fatsoen hadden om een hand te geven. Ik had me tijdens de wedstrijd er nog over verbaasd hoeveel mensen zij wel niet in de technische staf hadden maar na het laatste fluitsignaal waren ze direct allemaal verdwenen. Nu kan dat ook zijn uit schaamte want als je zoveel mensen rond een elftal hebt en je krijgt ze dan nog niet beter aan het voetballen dan zou ik me misschien ook wel gaan schamen. Na afloop gingen we de strijd weer aan met computer en printers.
Eerst heb ik de beide leiders nog even laten schrikken. Ik stelde dat we een probleem hadden omdat er allemaal ongerechtigde spelers hadden mee gedaan. Toen ze vroegen hoe ik daarbij kwam heb ik ze het formulier laten zien. Dat vonden ze wel een goede mop. Er werd vervolgens toch nog een leesbaar exemplaar getoverd. Vervolgens moesten we natuurlijk invoegen op de digitale snelweg er daar zaten natuurlijk alle andere voetbalclubs op.
Kortom na heel veel zandlopers konden we toch het formulier verzenden. Daarna nog even gezellig nagepraat en weer op huis aan. De volgende week stond er een beker wedstrijd op het programma. Voor mij een unicum want meestal ben ik na de groepsfase klaar. Toen ik echter de aanstelling kreeg voor deze wedstrijd moest ik wel even slikken. Een ploeg uit de onderste regionen van de vierde klasse zaterdag tegen een sub topper uit de tweede klas. Kortom je verwacht er niet veel van. Die zaterdag was het oerdegelijk Nederlands herfstweer. De regen plensde naar beneden en een onvervalste zuidwester teisterde het Zeeuwse land. Toen ik aankwam merkte ik direct hoeveel wind er stond want de achterklep van mijn auto belande precies op mijn kale schedel. Al geblesseerd voordat de wedstrijd begon. In de bestuurskamer aangekomen vroeg ik nog maar even of het veld er goed bij lag. Men zei dat er niets aan de hand was en dat het er goed bij lag. Daar dacht ik toch wat anders over toen ik het veld betrad. Maar de bezoekers smeekte mij het niet af te lasten omdat ze anders door de week terug moesten komen. Nu was het veld ook zeker niet onbespeelbaar maar het weer eigenlijk wel.
Tijdens de warming-up kreeg mijn trainingspak een vochtdoorlatendheidstest en in moet constateren dat het pak daar voor gezakt is. Bovendien waren mijn sporadisch aanwezige hersens tijdens de warming-up bevroren aangezien ik besloot in korte mouwen te gaan fluiten. Daar heb ik dus de hele eerste helft spijt van gehad. Ik voelde mij wel heel stoer maar ook oerdom. De wedstrijd verliep nog best spannend. De thuisclub kwam de eerste helft een keer over de middenlijn en scoorde prompt. Daar zetten de bezoekers twee goals tegenover maar zodoende was het bij rust nog spannend. Net na rust (ik in lange mouwen en thermo shirt) leek er een stunt in de lucht te hangen naast veel regenwolken. De thuisclub maakte gelijk en die stand bleef tot twintig minuten voor tijd staan. Toen waren de bezoekers het echter beu en scoorde nog vier keer waardoor ze duidelijk over gingen naar de volgende ronde. Gelukkig hoefde ik geen kaarten te geven en verliep het allemaal gladjes. Na afloop was de douche zo heerlijk dat ik erover dacht de paperassen daar in te vullen maar dat ging helaas niet. Na nog een gezellig samenzijn in de bestuurskamer kon ik toch met een goed gevoel naar huis. De laatste week van oktober mocht ik een onvervalste streekderby in het land van Heusden en Altena fluiten. De dorpen lagen op vijf kilometer afstand van elkaar. Bovendien was ik nog nooit bij de thuisploeg geweest dus dat is dan ook wel weer leuk. Langzaam maar zeker komt mijn lijstje vol. Die zaterdag regende het toen ik opstond maar gelukkig kwam al snel de zon erbij. Toen ik echter Zeeland uit reed was het gedaan met de zon en op de plaats van bestemming aangekomen was het druilerig. Maar gelukkig werd het snel droog. Tijdens de warming-up was al snel duidelijk dat het druk werd. Ik was ook benieuwd hoe mijn rechterkuit het ging houden want ik had daar woensdag tijdens de training een beetje rot gevoel in gekregen. Maar ik had gisteren de boel getest en geen last meer gehad. Ook nu voelde ik niets en ging vol goede moed aan de wedstrijd beginnen. Het veld was boterzacht maar zeker goed bespeelbaar. Het was al snel duidelijk dat het een echte derby was want beide ploegen streden voor elke meter. Al na een paar minuten namen de bezoekers een voorsprong toen ik een vrije trap gaf op de rand van de zestien en ze die er prachtig in krulde. Na ongeveer een minuut of twintig sloeg het eerste noodlot toe. De thuisploeg schoot een bal snoeihard de zestien meter in en een verdediger hield zijn hand voor zijn gezicht als bescherming. Via die hand ging de bal over de achterlijn. De hand ging absoluut niet naar de bal maar de bal naar de hand. Nu was ik natuurlijk de gebeten hond. Ze bleven er maar over doorzeuren totdat ik dreigde om de eerste de beste die er nog wat over zei direct rood te geven (bluf....). Toen werd het toch wat stiller. Ook uit een vrije trap maakte ze even later gelijk en volgens de krant was die vrije trap een goedmakertje voor de niet gegeven strafschop. Knap dat zo'n journalist vanaf de tribune kan zien wat er in mijn gedachten omgaat. Na ongeveer een half uur kwam het tweede noodlot. Nadat ik snel wilde draaien, iets wat je op mijn leeftijd eigenlijk niet moet doen, kwam weer dat vervelende stijve gevoel terug in mijn kuit. Ik kon (durfde) absoluut niet meer aan te zetten en na vijf minuten op één been te hebben rondgehuppeld toch maar afgefloten. De verzorger van de thuisclub kwam direct op me afgestormd en onderwierp de kuit aan een grondige inspectie. Hij kwam tot de conclusie dat er niets ernstigs aan de hand was. Waarschijnlijk een lichtte verrekking. Hij koelde het even en dan kon ik best verder zo stelde hij. De tien minuten na de rust gingen me overigens niet lekker af. Doordat hij stevig op het zere plekje had geduwd was het er qua gevoel niet beter op geworden. In de rust kwamen beide aanvoerder vragen of ik toch alstublieft door wilde gaan want het ging zo goed. Nou ik had toch af en toe andere dingen gehoord stelde ik maar dat volgens hun de emotie van de derby. Ook de trainer van de thuisploeg kwam vragen door te gaan. Na een intensieve behandeling met koude zalfjes moet ik eerlijk zeggen dat het weer wel redelijk ging. Dus na overleg met de diverse betrokkene besloten het te proberen. Na tien minuten in de tweede helft had de thuisploeg er vast spijt van dat ze gevraagd hadden door te gaan. Een verdediger gaf een klein duwtje op de rand van de zestien en omdat ik weer aardig uit de voeten kon stond ik er bovenop en floot. De dader was woest want het was maar een klein duwtje.... Als je dan fluit om de vrije trap te laten nemen weet je eigenlijk al dat onheil drie eraan komt en dat de bal erin gaat vliegen en dat gebeurde ook. De rapen waren gaar en ook de trainer brulde vanaf de kant dat ik de enigste op het sportcomplex was die een overtreding had gezien. Maar omdat ik besloten heb dit soort excessen dit seizoen te negeren gingen we vrolijk verder. Toen ik overigens even later aan de andere kant voor eenzelfde vergrijp ook een vrije trap op de rand van de zestien gaf hoorde ik hem niet. Dat zijn speler de bal vol in de muur trapte kan ik natuurlijk ook niets aan doen. Daarna verscheen de voorhoede van de thuisclub liefst drie keer alleen voor de keeper maar niet één keer troffen ze doel. En dan gebeurd het natuurlijk aan de andere kant. Door twee snelle counters liepen de bezoekers uit naar een geflatteerde overwinning. Helaas kwam de blessure het laatste kwartier ook weer behoorlijk opzetten en werd het ook nog even hard. Na één kaart in de eerste helft moest ik nu in een paar minuten tijd vier keer naar de borstzak. Toch waren de spelers na afloop tevreden. Dat kon niet gezegd worden van de trainer van de thuisclub. Met grote stappen banjerde hij langs mij heen van het veld zonder een woord te zeggen. Toch was de sfeer in de bestuurskamer uitermate vriendelijk en ik had niet het idee dat ze mij wat verweten. Net op het moment dat ik langzaam aan op wilde gaan stappen verscheen plotseling de trainer in de bestuurskamer. Hij knoopte een gesprek aan met de trainer van het tweede en deed daarin uitvoerig en zeer luidruchtig verslag van mijn falen. Omdat ik toch net weg wilde gaan stond ik op en zei dat het hoog tijd werd om terug naar Zeeland te gaan. Maar dat was tegen het zere been. Hij beet me toe dat ik laf was en niet tegen kritiek kon (dat laatste klopt) en dat, als ik een vent was weer ging zitten. Nu had ik daar geen behoefte aan dus vroeg ik de gastvrouw om mijn spullen om te kunnen vertrekken. Inmiddels hing er een ijzige stilte in de bestuurskamer. Op het moment dat ik de bestuursleden netjes een hand wilde geven liep de trainer wederom met grote passen de bestuurkamer uit maar ik het voorbijgaan beet hij me nog toe dat ik een arrogante drol was (zo ben ik overigens nog nooit genoemd dus die kunnen we weer bijschrijven). Maar zijn laatste woorden waren dat hij met nog een prettig weekend wenste. Kijk en dat is dan toch weer een positief einde. Dus kon ik, zei het strompelend, toch weer welgemoed naar onze mooie provincie afreizen. Natuurlijk op de maandag nog even het wedstrijdverslag op hun site gelezen maar daar stond tot mijn stomme verbazing dat ik goed had gefloten??????Dat stukje zal vast niet door die trainer geschreven zijn maar je weet het natuurlijk nooit. Of ik de week daarna weer voldoende hersteld was om te fluiten leest u in de volgende column. Anders duurt het gewoon wat langer om de vijfhonderd te halen.

Kees 

Advertentie