DE (EERSTE) COLUMN VAN KEES.


Geplaatst op 10 februari 2010 - Door Ad Min

Wellicht wat eerder dan verwacht toch weer de eerste column van het nieuwe jaar waarvoor iedereen overigens nog de beste wensen. Op vier uur na was ik toch een maand gestopt geweest. Nu was koning winter gelukkig mijn vriend in deze, want een wedstrijd gemist heb ik niet. Het was ondanks het niet fluiten een turbulente maand voor mij.

Nadat ik op 17 december van het vorige jaar had besloten om te stoppen begon voor mij een tijd van heen en weer geslingerd worden tussen allerlei gedachten. Aanvankelijk was het een soort bevrijding. Eindelijk had ik gewoon eens een keer de knoop doorgehakt. Maar daarna ga je toch ook weer wel nadenken over een aantal zaken. Ten eerste een aantal praktische zaken. Hoe moet mij auto nu aan zijn kilometers komen? Waarom heb ik nog een nieuw shirt gekocht aan het begin van het seizoen? Wat ga ik nu op zaterdagmiddag doen? Wel die laatste vraag wordt al heel snel door allerlei mensen ingevuld. Het is duidelijk dat er in het vrijwilligers werk nog geen krapte op de arbeidsmarkt is. Je kunt wel drie zaterdagmiddagen vullen als je dat wilt. Dan komen ook nog eens de emotionele kanten van het verhaal. Heb ik er wel goed over nagedacht. Kan ik wel zonder dat gefluit en is het niet een beetje kinderachtige reactie. Vervolgens worden ook een aantal zaken weer duidelijk. Ten eerste is mij gebleken dat er een aantal collega scheidsrechters, rapporteurs en andere voetbalvrienden zijn die het hart op de goede plaats hebben. Zij steunen je in goede maar duidelijk ook in slechtte tijden. Opvallend is ook dat een enkele bobo je plotseling mijdt alsof je een besmettelijke ziekte hebt. Maar een andere bobo komt juist weer onverwacht warm en meelevend uit de hoek. Door al deze reacties ga je steeds meer twijfelen aan de juistheid van je beslissing.
Laat ik mij een hele leuke hobby afpakken door een persoon die op de één of andere manier een hekel aan mij heeft. Daar moet ik toch inmiddels wel aan gewend zijn dat mensen een hekel aan mij hebben. Iedere zaterdag komt dat bijna voor. Het was ook een leerzame periode. Je leert weer eens hoe de wereld in elkaar steekt en je weet weer eens wie je vrienden zijn en wie juist niet. Inhoudelijk wil ik verder niet ingaan op deze zaak aangezien ik nu toch verder ga. Wel wil ik iedereen bedanken die mij positief heeft geholpen. En de enkeling die dacht daar zijn we mooi vanaf moet ik helaas teleurstellen ik heb het licht gezien. Voorlopig zijn ze nog niet van me af! Ik ga nu door tot het bittere eind. En bitter zal dat eind wel zijn aangezien de tussenstand liet zien dat ik volgend jaar een niveau lager uit mag komen maar dat is toch ook helemaal niet erg. Dat is juist één van de redenen om weer door te gaan. Anders blijft men altijd zeggen dat je gestopt bent omdat je laatst stond en dat is zeker niet het geval!
Ik ben ooit de weg helemaal omhoog gegaan tot en met groep 1 en ga nu weer met opgeheven hoofd de weg terug. Zoals een collega op de training al zei, dan kom je volgend jaar tenminste weer eens bij verenigingen waarvan je helemaal niet meer wist dat die nog bestonden. Zodoende op 14 januari weer besloten om te beginnen. Helaas lag de eerste zaterdag na dat besluit eruit maar nu maar hopen dat het de week erna door zou gaan. Koning winter was inmiddels in gevecht om overeind te blijven maar de voortekenen lieten toch zien dat hij in het stof moest gaan bijten. Dus er was hoop. En naarmate de week vorderde werd die hoop steeds groter (figuurlijk gesproken natuurlijk). Ik kreeg zelfs nog een mail van de bond dat ik die zaterdag neutrale assistenten zou krijgen die aan een cursus bezig waren. Kortom ik werd helemaal in de watten gelegd. Op donderdagavond deze mensen even gebeld en het klikte eigenlijk direct dus dat was prettig. Die zaterdagmorgen was het triest weer en het lekte ook dus sloeg de schrik toch wel weer om mijn hart. Straks gaat het weer niet door. Om half twaalf maar eens even gebeld maar gelukkig regende het daar niet en ging het gewoon door. Met goede moed vertrokken naar het Noord-Oosten van Brabant alwaar de plaatselijke eerste klasser het opnam tegen notabene een Zeeuwse ploeg! Keurig op tijd arriveerde mijn assistenten zodat we als drietal de bestuurskamer binnenvielen. Het leek erop dat het die dag niet licht zou gaan worden maar het was nog wel droog. Nadat ik het protocol met de assistenten had doorgenomen gingen we met zijn drieën de warming-up doen en dat was echt wel nodig want het was net iets boven het vriespunt. Plotseling schoot het door mijn gedachten dat dit mogelijk mijn laatste eerste klasser zou kunnen zijn dus dan is het wel leuk dat je als trio op mag treden. In het begin van de wedstrijd was duidelijk te zien dat de heren voetballers er ook een hele tijd uit waren geweest. Het was wat onsamenhangend heen en weer gedraaf waarbij eigenlijk niets gebeurde. Na een minuut of tien ontspon zich toch een erg leuke wedstrijd waarin de bezoekers na een kwartier tegen de verhouding in op voorsprong kwamen. Die stand bleef tot aan de rust op het scorebord. Wat ons alle drie in de eerste helft was opgevallen was het erg sportieve karakter van de wedstrijd. Komt dat misschien door het feit dat er neutrale assistenten waren? Er was in heel de eerste helft één forse overtreding die ik dan ook bestrafte met geel maar voor de rest was het erg rustig. In de rust hadden we wel zoiets van het zal nog wel wilder worden. Helaas viel er de tweede helft natte sneeuw maar zelfs dat bracht mij niet van mijn stuk. Direct na rust had ik wel mijn eerste lastige moment. De spits van de bezoekers ging door in de zestien meter maar kon vlak bij de achterlijn niet meer bij de bal. Hij besloot toen te vallen maar ik gaf direct aan dat er niets aan de hand was. Hoewel hij aanvankelijk even boos was moest hij bij het teruglopen lachen dus wist ik wel dat het goed zat. Toch werd dit moment later in de krant weer breed uitgemeten. Maar ik heb me voorgenomen het laatste half jaar dat ik op dit niveau fluit alleen maar te genieten en me door niets en niemand van de wijs te laten brengen. Pal erna kwam de thuisploeg gelijk door een werelddoelpunt. Ik dacht nog dat ik dit nog mag meemaken. Een kanonskogel in de kruising. Even later kreeg de rechtsbuiten van de bezoekers een levensgrote kans alleen voor de keeper maar hij miste en toen leek er wat te knakken. De thuisploeg nam het heft in handen en scoorde nog twee keer. Vlak voor het einde was er nog een lastige situatie toen een verdediger van de thuisploeg in een scrimmage een bal tegen de hand kreeg. Maar de bal ging naar de hand die langs het lichaam werd gehouden dus in mijn beleving geen hands. Er kwam nog wel even een flauw protest maar dat verstomde snel. Toen ik affloot had ik dan ook een goed gevoel en het feit dat ik van vrijwel iedereen een hand kreeg hield dat gevoel in stand. Er daar doe ik het de rest van het seizoen voor. Gelukkig ook maar twee gele kaarten nodig gehad. Na afloop de wedstrijd nog even doorgesproken met mijn twee uitstekende assistenten die erg trots op hun prestatie mochten zijn. Dat men ons gewaardeerd had bleek wel uit het feit dat er een schaal met hapjes in het kleedlokaal stond en dat we bij het naar huis gaan een doosje plaatselijk lekkernij mee kregen. Of was dit allemaal omdat men wist dat het mijn afscheid was van de eerste klas. Wie zal het zeggen. Nu maar hopen dat er de komende twee weken wat van de knvb kar gaat vallen want officieel stond ik niet aangesteld. Bovendien had koning winter ons land nog steeds uitgekozen voor een gevecht met de dooi dus ook dat werkte niet mee. De knvb deed gelukkig wat ik hoopte en stuurde op woensdagmiddag een mail dat ik die zaterdag uitgeleend werd aan district west 2. Daar mocht ik een tweede klasser uit het Rijnmondgebied fluiten tegen een ploeg uit de randstand. Nu nog hopen dat de weergoden me goedgezind worden want het was nog echt winter buiten. Die woensdagavond in het meest afschuwelijke baggerweer getraind. Maar helaas was het op het eind van de week ook bagger weer dus geen voetbal. Hopelijk de volgende maand meer fluit belevenissen.

Kees
 

Advertentie