De Column van Kees


Geplaatst op 30 augustus 2012 - Door Izaak Lamse

Degradatie

Half juni kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje van de KNVB. Ik was gedegradeerd als een baksteen. Op zich geeft dat een goed gevoel want jaren geleden degradeerde ik uit de hoofdklas op een honderdste punt. Daar was nu in ieder geval geen sprake van. Ik stond echt een straatlengte achter de nummer voorlaatst (die overigens ook nog gedegradeerd was evenals de figuur daar weer boven) dus ik hoefde niet te denken had ik dit nu maar zus of zo gedaan. Toch is het wel even slikken zo’n telefoontje. Ik ben in mijn roemruchte loopbaan als scheids nog maar één keer gedegradeerd dus nam het aantal nu met liefst 50% toe. Bovendien ga je toch aan jezelf twijfelen. Ben ik dan echt zo slecht? Een aantal mensen zullen volmondig ja zeggen! Ik heb daarom mijn plakboek er maar eens bij gepakt en de verslagen die over mij geschreven zijn dit seizoen er nog eens op nagelezen. Ook van de ploegen die verloren hadden. Van de circa twintig verslagen was er maar één negatief. Dat lag overigens bij mijn rapporten wel anders. Vier van de zes rapporteurs waren niet te spreken over mijn volg capaciteiten en twee vonden ook mijn kaartenbeleid een drama. Kortom terecht gedegradeerd maar slecht fluiten lijkt mee te vallen. Nu hoor ik natuurlijk te zeggen dat ik mijzelf wel eens even terug zal knokken en volgend jaar weer promoveer maar daar geloof ik niet meer zo in. Gezien mijn loopcapaciteiten is het misschien allemaal wel beter zo. Op een lager niveau kan ik het misschien nog wel bijsloffen. Bovendien is de groep waar ik nu in kom zo groot dat het echt een wonder is als je daaruit promoveert. Trouwens ook degradatie ligt op de loer. Toch kwam een week na het telefoontje een soort gevoel bij mij op van ik zal ze eens laten zien wat ik nog kan. Tenslotte lijkt de behandeling van mijn achilles pees in Antwerpen wel wat vruchten af te werpen.

Zomer training

Ik besloot vol door te trainen in de zomer omdat ik in verband met de crisis toch niet weg ging. Een keer in de week ruim drie kilometer hardlopen en een keer in de week (op zondagmorgen) een soort zomertraining voor scheidsrechters afwerken. Ik heb dat trainingsprogramma ooit eens van onze site geplukt dus was het vertrouwd. Nu wil ik in de voetballoze periode ook nog wel eens een toertochtje rijden op mijn racefiets dus had ik de eerste zondagmorgen een wat pijnlijke knie aan (notabene) mijn goede been. De zondag ervoor was het tijdens een prachtige toertocht in het Brabantse land in die knie geschoten bij een poging een demarrage van mijn oudste zoon te beantwoorden. Toch liep ik het rot gevoel er tijdens de training uit en dat gaf me een kik. Toen ik echter de woensdag erop mijn rondje ging hardlopen speelde de knie weer op. Toch de zondag erop weer mij trainingprogramma afgewerkt en de eerste sprintjes verliepen prima tot ik plotseling een enorme pijnscheut van mijn kuit tot mijn lies kreeg en als genageld aan de grond stond. Dat was even schrikken. Al snel nam de pijn wat af maar ik was toch wel geschrokken. De maandag erop maar even langs de fysio die mij vertelde dat ik een peesje in de knie had verrekt en dat zoiets inhoud dat je zes tot acht weken wat rustiger aan moet doen. Ik mocht wel alles doen maar met de handrem erop (voor mij op zich geen probleem) en zodra ik iets voelde moest ik stoppen. Dat was even een streep door mij geplande come-back naar groep twee. Na wat telwerk kwam ik tot de conclusie dat mijn eerste oefenpot al gepland stond voor over zes weken dus dat werd spannend. Ik had nog een beetje hoop dat de fysio het fout zou hebben dus vroeg ik bij mijn laatste behandeling in Antwerpen aan de professor of hij ook even naar mijn knie wou kijken . Helaas kwam men tot dezelfde conclusie. Wel gaf men mij het advies eens aan een sportschool te denken zodat mijn spieren in zijn algemeenheid wat sterker zouden worden. Dus mij snel ingeschreven bij een sportschool want niets mocht mijn herstel in de weg staan. In de vakantie toch wel drie keer per week in die sportschool getraind en ook het hardlopen ging na een week of twee wel weer. 

Eerste oefenpot

Zodoende leek ik toch op tijd fit voor mijn eerste oefenpot in het Zeeuws – Vlaamse land alwaar een tweede klasser het opnam tegen een ploeg van bij onze zuiderburen (ook wel Belgen genoemd). Ik ging daar toch wel een beetje met knikkende knieën naar toe want zou mijn knie het houden (dat knikken was er natuurlijk ook niet goed voor). Bovendien was het nu een wedstrijd boven mijn niveau. Zeker als ik zag wat voor bekerwedstrijden ik kreeg. In ieder geval zet de trend dat ik in de beker zelden iets moois krijg zich voort. Maar goed wie degradeert moet op de blaren zitten en dat wilde de KNVB er schijnbaar nog eens even goed inwrijven. Bij aankomst op het sportpark voor mijn eerste oefenpot waarschuwde de thuisploeg mij voor het verbale geweld van de tegenstander. Ik moet eerlijk zeggen dat het de eerste twintig minuten reuze meeviel. Maar toen ze even later op achterstand kwamen was de beer los. Ik paste mijn nieuwe tactiek van net doen of je doof bent toe en dat werkte tot aan de rust prima. In de tweede helft kregen ze nog twee doelpunten rond hun oren en dat vonden ze duidelijk niet leuk. Ze gingen nu ook harder spelen en af en toe over de rand. Kreeg ik het dus toch nog druk. Gelukkig pakte ze het goed op en nadat ze zelf middels een prachtige goal hadden tegen gescoord kon ik de wedstrijd tot een goed einde brengen. Mijn knie was in de warming-up nog wat aan het opspelen (nu is die ook van een afschuwelijk zwaar niveau) maar hield zich gelukkig tijdens de wedstrijd goed. Dit in tegenstelling tot de achilles pees die vond dat hij zich moest roeren. Jammer maar de behandeling lijkt dus toch niet te werken. Maar ik had nu weer anderhalve week om te herstellen.        

Toernooi

Mijn volgende optreden was op een doordeweekse avond. Het betrof een zeer bekend toernooi wat in de voorbereiding door tal van verenigingen wordt gebruikt op te kijken hoe het met de selectie gesteld is. Na het gebruikelijk gehaast omdat ik door de week gewoon moet werken was ik toch nog op tijd. Ik mocht beginnen op het hoofdveld wat voor mij als inmiddels zeer modale scheidsrechter natuurlijk een grote eer was. De laatste jaren waren de wedstrijden op dit toernooi niet altijd even leuk maar ik moet eerlijk zeggen de eerste wedstrijd was super. Een hele goede sfeer prima voetbal en ik bleef qua niveau gelukkig ook niet achter. Sterker nog ik was best tevreden met mezelf. Na deze top ontmoeting besloot ik toch een stapje terug te doen en mijn tweede wedstrijd op het tweede veld te gaan fluiten. Tot mijn niet geringe verbazing was ook dit een hele leuke wedstrijd al zag het daar de eerste minuut niet naar uit. Direct uit de eerste aanval stoomde de spits van de ene ploeg af op de doelman van het andere team. Ik dacht nog haal hem niet neer maar dat deed hij wel. Gelukkig zag ik dat er nog een medespeler van de aanvaller was meegelopen dus riep ik ga door en gelukkig scoorde deze speler. Iedereen tevreden en ik kon in dit potje niet meer kapot. Goed voor mijn zelfvertrouwen en mijn humeur. 

Dorp

Het volgende oefen optreden was in mijn eigen woonplaats alwaar men een toernooi speelt met acht ploegen uit de regio. Mijn hoop was dat het net zo leuk zou worden als de woensdag ervoor. De voorgaande jaren was het echter af en toe best heftig geweest dus was ik er niet helemaal gerust op.  Het was die middag overigens prachtig weer dus dat geeft de burger dan weer moed. Tot mijn stomme verbazing liep ook dit toernooi erg soepel en gladjes. Ik hoefde nauwelijks uit mijn slof te schieten en had na afloop wederom een heel prettig gevoel. Je zou er bijna ongerust van worden. Het zal toch echt niet zo gladjes en soepel blijven lopen.

Niveau

Mijn volgende oefen activiteit was bij dezelfde tweede klasser als waar ik de oefencampagne begon.     Ze namen het op tegen een hoofdklasser dus was dit echt zwaar boven mijn nieuwe niveau. Maar ik zweer dat ik die wedstrijd al had voordat ik wist dat ik zou degraderen. Ik heb de vereniging nog gebeld met de vraag of ze toch geen ander wilden regelen maar dat vonden ze absolute onzin. Er stond zodoende wel druk op want moest ik laten zien dat ik dat niveau ook echt nog aan kon.  Het was een hele broeierige avond. Gelukkig was de sfeer in het veld helemaal niet broeierig. Sterker nog het was een hele leuke wedstrijd. De hoofdklasser was wel veel sterker en scoorde vier keer. Gelukkig kon de thuisploeg de eer nog redden. Na afloop kreeg ik nog een schok te verwerken want de trainer van de hoofdklasser die werkelijk nog nooit positief over mij is geweest zei dat ik goed had gefloten. Ik dreigde bijna flauw te vallen van verbazing maar later dacht ik dat het waarschijnlijk de hitte is geweest. Waarschijnlijk had hij daar ook last van…….

Betaald voetbal   

De zaterdag erop mocht ik zelfs betaald voetbal fluiten. Twee B junioren elftallen van BVO’s speelde een mini-toernooi met een B junioren ploeg uit het Zeeuwse. Het was de warmste dag van de eeuw dus kostte het heel veel zweetdruppels. Er kwam zelfs zweet uit plekken waar ik niet eens wist dat er zweet uit kon komen. Je moest overigens twee wedstrijden van vijftig minuten vlaggen en één wedstrijd fluiten. Samen met twee prettige collega’s werd het wederom een hele leuke middag. Bovendien was het wedstrijdniveau hoog. Toch leuk dat ik dit op mijn oude dag nog eens mee mocht maken. Overigens was de trainer, die dinsdag plotseling positief over mij was, nu weer terug in zijn oude rol. Luid protesterend en commentaar leverend zat hij op de tribune. Gelukkig moest hij eerder weg. Zodoende werd mijn goede humeur niet bedorven worden.  

Contrast

De volgende dag stond mijn eerste bekerwedstrijd op het programma. Na mijn betaald voetbal avontuur was het nu toch even wennen. Ik mocht twee vijfde klassers fluiten. En bovendien geen vijfde klassers die vaak voor de promotie mee strijden. Voordeel was wel dat de thuisploeg op fiets afstand was en dat ze een fonkelnieuwe accommodatie hebben. Het was wederom erg warm en zodoende waren de drinkpauzes niet van de lucht. Het werd overigens voor de twaalf toeschouwers in de eerste en dertien toeschouwers in de tweede en mij een hele leuke wedstrijd die veel prettiger was dan ik op voorhand vermoedde. De bezoekers waren duidelijk beter en scoorde drie keer. Gelukkig kon ik ook mij kaarten op zak houden alhoewel ik volgens de letter van de wet dat best had kunnen doen. Dus wie weet wordt dit volgend seizoen mijn niveau wel. Toch reed ik fluitend naar huis.          

Te laat

De volgende bekerwedstrijd was op een doordeweekse avond. Gelukkig in de Walcherse plaats waar ik tegenwoordig mijn boterhammen verdien. Ik was in ieder geval op tijd want ik had mijn auto ’s ochtends al bij het sportpark geparkeerd en was lopend naar mijn werk gegaan. Zodoende had ik ’s avonds mijn warming-up al te pakken voordat ik er was. Ik dacht toen ik aankwam dat iedereen al op mij stond te wachten maar dat bleek niet het geval. Men stond te wachten op de tegenstander die ook helemaal uit Oost-Beveland moest komen. We moesten eigenlijk om kwart voor zeven beginnen maar ik had al snel door dat die aanvangtijd niet ging lukken. Op de geplande aanvangstijd waren er drie spelers van de tegenstander aanwezig. De thuisclub was goed op de hoogte van de regels en stelde dat we tot maximaal kwart over zeven moesten wachten. Het werd echt spannend maar om tien over zeven blies ik voor de eerste keer. De thuisclub die vorig seizoen kampioen was geworden in de vierde klasse zondag walste werkelijk over de bezoekers heen die toch ook derde klas op zaterdag spelen. Aan het eind hadden ze liefst acht keer gescoord. Gelukkig bleven de bezoekers netjes voetballen en kon ik de kaarten wederom op zak houden. Ik had er best weer een paar kunnen geven maar ik wil het moment van de eerste kaart nog even uitstellen. Waar ik mij wel ongerust over maakte was het feit dat het wederom een erg leuke wedstrijd was. Het zal toch niet zo zijn dat het een heel leuk seizoen blijft zonder één wanklank. Zou de laatste beker wedstrijd dan tegenvallen?         

Laatste bekerpot

Op de laatste zaterdag van augustus mocht ik in de buurt een kersverse derde klasser fluiten voor de beker. Ze namen het op tegen een andere zaterdag derde klasser van één van de voormalige Zeeuwse eilanden. Ik was bang dat het toch een keer niet leuk zou worden dus was ik erg op mijn hoede. Bovendien moest ik een kleur shirt aan waar ik eigenlijk nog zelden een goede wedstrijd in heb gefloten. Het shirt is dan ook zo goed als nieuw. Toen ik warm liep schrok ik mij al rot want het leek wel of er een rapporteur op de tribune zat. Ik kende de man niet maar hij had wel een schrijfblokje. Over een week of twee weet ik of het echt zo was. In het begin van de wedstrijd maakte beide ploegen even duidelijk dat ze er waren met een aantal stevige overtredingen. Gelukkig luisterde de heren uitstekend en kon ik de wedstrijd naar mijn hand zetten. Wederom had ik geen kaarten nodig. Zo slijten ze tenminste niet en blijven ze er als nieuw uitzien! Tot aan de rust bleef het een wedstrijd. De bezoekers scoorde drie keer en de thuisploeg één keer uit een strafschop. Na rust werd het een monster score. De bezoekers vonden liefst zes keer het net! Toch liep ook deze wedstrijd heerlijk en dreigt de Column een erg saaie rubriek te worden. Wie weet gaat het er in de competitie wel anders aan toe.       

Kees          

Advertentie