De Column van Kees


Geplaatst op 07 juni 2012 - Door Izaak Lamse

Des keizers baard

Mijn eerste optreden in mei was een wedstrijd om des keizers baard of om het populair te zeggen de k…zijn k…. Ik moest er nog een eind voor rijden ook omdat het in het verre oosten van Brabant was. De plaatselijke voetbalclub was enkele weken geleden al gedegradeerd wat overigens deze middag werd gevierd met een heuse apres-ski party. Ze namen het op tegen een ploeg die roemloos in de middenmoot was geëindigd. Ik vond het wel leuk dat ik nog een keer naar deze vereniging mocht. Een paar maanden geleden was ik er ook geweest maar toen was het zo mistig dat ik amper mijn eigen veters kon zien. Nu kon ik zien dat ze best een leuke accommodatie hadden. Het veld was echter niet best. Het had nog het meest weg van een steppe. Van te voren denk je dat wordt een makkie maar je weet natuurlijk nooit. Voor de wedstrijd ging het al niet soepel met de pasjes van de thuisploeg. Uit alle hoeken en gaten werden ze voor de dag getoverd. Ook voor het invoeren van de gegevens had men zoveel tijd nodig dat ik ongerust werd dat ik niet voor het donker thuis zou zijn. De leider van de tegenpartij vertelde mij wel vier keer dat dit toch echt allemaal niet kon en dat was ik ook wel met hem eens maar wat doe je eraan. Mijn warming-up schoot er zodoende grotendeels bij in. Door mijn slechtte warming-up leek het in het begin van de wedstrijd wel of ik onder een wals had gelegen. Na een klein kwartiertje werd ik tot mijn stomme verbazing toch wat soepeler. De eerste helft voldeed helemaal aan mijn verwachtingen en was kalm en bedeesd. De thuisclub kwam op voorsprong en dat bleef tot de rust zo. Na de rust moest ik toch nog aan de bak toen de bezoekers hadden besloten niet te gaan verliezen van de degradant. Het werd dan ook wat onvriendelijk in het veld. Mijn streven was om in deze wedstrijd geen kaarten te trekken mar daar moest ik toch nog moeite voor toen. Toen de bezoekers dan toch nog op voorsprong kwamen was de boel weer gesust en kabbelde de wedstrijd naar het einde. Na de wedstrijd kwam er letterlijk een koude douche en had ik weer eens ruzie met de doucheknop die bleef hangen. Gelukkig kreeg ik hem los en kon ik voorkomen dat het sportcomplex onder water kwam te staan. Wat ben ik toch handig! De sfeer in de bestuurkamer was ondanks de nederlaag bijzonder goed. Ook het aantal versnaperingen was overvloedig. Het liep van snacks tot taart en alles wat daar tussen zit. Kortom met een overvolle buik naar Zeeland.

Afscheid

De tweede week van mei mocht ik naar het midden van Brabant. Hoewel het op het moment dat ik de aanstelling kreeg leek dat het nergens meer om zou gaan hadden de uitslagen van de laatste weken er voor gezorgd dat het nog super belangrijk was. De thuisploeg moest winnen om periode kampioen te worden en de bezoekers hadden nog een punt nodig om de na-competitie voor degradatie te ontlopen. Nadat ik ’s morgens nog even tachtig kilometer had weggetrapt voor het goede doel was ik precies op tijd aanwezig op het sportpark. Het parkeerterrein lag zover weg dat ik ook direct mijn warming-up te pakken had. Terwijl ik naar het veld toe liep flitste het door mijn hoofd dat dit wel eens mijn laatste tweede klasser ooit kon zijn gezien het feit dat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ben gedegradeerd. Men stond buiten al op mij te wachten om mij te vertellen dat de bestuurkamer niet gebruikt kon worden omdat daar een sponsorbijeenkomst gehouden werd. Het formulier moest worden ingevuld in de secretariaatskamer. Ik had daar natuurlijk alle begrip voor want sponsors zijn belangrijker dan scheidsrechters. Tenslotte brengen sponsors geld op en kosten scheidsrechters geld. Het formulier was overigens prima op tijd klaar en ik werd keurig naar mijn kleedlokaal begeleid.  Deze vereniging heeft ooit nog hoofdklasse gespeeld en dat straalt nog wel een beetje van de accommodatie af. Het was heerlijk weer en gezellig druk langs de lijn. Ik dacht nog zou dat voor mijn afscheid zijn maar dat bleek toch niet zo te zijn. In de rust werden alle jeugdkampioenen gehuldigd. De wedstrijd was ondanks de spanning van een goed niveau. Bovendien hadden beide ploegen veel respect voor elkaar. Ik kon de kaarten lekker op zak houden en had een hele leuke middag. Tot de rust werd er niet gescoord en dat had tot gevolg dat de thuisploeg in de rust een brok routine in liet vallen om de spitspositie in te nemen. Dit had resultaat want de thuisploeg scoorde in de laatste twintig minuten twee keer. Groot feest na afloop bij de thuisploeg en klein verdriet bij de bezoekers. Ik had deze middag echt genoten en gelukkig alle andere betrokkene van mij. Wat kan scheidsrechteren toch leuk zijn! Zodoende zat de competitie erop en was het afwachten of er nog een toetje kwam.

Rood

Gelukkig was er op Dinsdag mail dat ik naar het Oosten van Brabant mocht. De thuisploeg was periode kampioen geworden in de derde klasse en de bezoekers twaalfde in de tweede klasse.   Het was erg warm die dag en het rubber van het kunstgras stonk enorm. Op woensdag alvast mijn assistenten gebeld dus was ik er helemaal klaar voor. De eerste assistent was iemand die wekelijks in de topklasse vlagt dus een echte prof. Hij had ook drie setjes mee dus konden we alle drie in het rood. Nu heb ik zelf ook een rood shirt en altijd als ik dat aan heb fluit ik niet lekker dus was ik er eigenlijk niet blij mee. Met een rot gevoel begon ik de wedstrijd. Ook de ploegen want die hadden voor de wedstrijd ook al ruzie over het shirt. Het kwam zelfs zover dat de bezoekers in de reserve shirts van de thuisploeg moesten spelen om ze nog een beetje uit elkaar te houden. Het eerste rot moment was er al na tien minuten. In mijn ogen speelde een back van de bezoekers keurig de bal in de zestien meter maar door zijn actie kwam de spits van de thuisploeg wel ongelukkig ten val. Alles van de thuisploeg schreeuwde om een penalty maar ik liet doorspelen. Toen de spits ook nog vervangen moest worden waren de verwijten niet van de lucht. Toen even later de rechtsbuiten zich duidelijk liet vallen en ik niet floot waren de rapen gaar zeker nadat de eerste gele kaart van de wedstrijd ook uit ging naar een speler van de thuisploeg. Ik kon weinig meer goed doen en was blij dat het rust was. Toen ik twintig minuten na rust een strafschop aan de thuisploeg toekende was ik ineens weer de bovenste beste en nadat ze op twee nul waren gekomen leek er geen vuiltje aan de lucht. Nadat de bezoekers ook een gele kaart hadden gekregen perste die er nog een slotoffensief uit. De plaatselijke stormram werd ingebracht en niet zonder succes. In tien minuten tijd stond het weer gelijk. Dit seizoen is dan nieuw dat we gaan verlengen. Mijn gammele lichaam protesteerde aan alle kanten maar wat moet dat moet. Direct in de eerste minuut van de verlenging scoorde de thuisploeg weer en leek de wedstrijd alsnog beslist. Toch geven de bezoekers het nog niet op maar het heilige vuur ontbrak een beetje. Toch was de ellende voor mij nog niet voorbij. Na een minuut of vijf in de tweede verlenging werd er een bal ingegooid door de thuisploeg. De bal kwam voor het doel en de spits en een verdediger gingen een duel aan. De verdediger kopte erg laag maar de aanvaller kreeg zijn schoen tegen de bal en met een lobje vloog de bal erin. Plotseling stonden er een man of zeven van de bezoekers rond mij. Het was volgens de heren gevaarlijk spel. Als dat al zo was dan was het hun eigen speler die dat deed maar goed. Ik bleef natuurlijk bij mijn beslissing maar was daardoor wel de gebeten hond. De thuisploeg scoorde nog twee keer en zodoende werd het wel erg zuur voor de bezoekers. Gelukkig was de woede aan het eind van de wedstrijd gezakt en kreeg in van de meeste spelers en de trainers netjes een hand. Het bestuur van deze vereniging kon overigens minder goed omgaan met de degradatie. Ze negeerde mij volkomen en toen het formulier klaar was stonden ze op en vertrokken zonder nog iemand een hand te geven. Verliezen is ook een kunst….Het bestuur van de thuisploeg was dan ook verbijsterd. Gelukkig werd het daarna nog best gezellig. Mijn eerste optreden in de na-competitie met twee prima assistenten zat erop. Nu maar wachten of er meer kwam.

BEH

Gelukkig was er Dinsdag weer een mail. Dit keer mocht ik naar midden Brabant. Toevallig naar de plaats waar de bezoekers van vorige week ook vandaan kwamen. De supporters van die ploeg hadden nog geroepen dat ik beter voorlopig niet in die plaats kon komen….U zult begrijpen dat ik met knikkende knieën afreisde. Weer was één van de assistenten een topklasser. Een prima kerel alleen jammer dat hij voor de wedstrijd zei dat dit toch echt een wedstrijd onder zijn niveau was. Dat is jammer want dan bedrijp je het toch nog niet zo goed. Hij is nog erg jong dus het komt wel goed met hem. De tegenstander kwam overigens uit de buurt dus was het ook nog een soort streekderby. De thuisploeg had ik al eens gefloten in de competitie en toen was het een vervelende ploeg. Het was warm en het bier vloeide rijkelijk wat nooit zo’n goed voorteken is. Toch had ik het de eerste helft absoluut niet moeilijk. De bezoekers waren duidelijk beter maar vergaten te scoren. Ik kon zelfs de kaarten nog op zak houden. Maar helaas bleef het niet zo rustig. Na een minuut of twintig in de tweede helft was er een duel in de zestien van de bezoekers. Beide spelers gingen neer en de thuisploeg vond dat het een strafschop was. Ik liet doorspelen en uit de counter scoorde de bezoekers. Daar ging mijn rustige middag. Het publiek en de trainer en leider gingen helemaal uit hun dak. Maar het kon nog erger. Een aantal minuten later was er een duel op de middenlijn waarbij twee spelers tegen elkaar aan botste. Van beide ploegen één. Ze bleven liggen en een speler van de thuisploeg kwam in balbezit. Hij speelde de bal echter niet uit maar zette een actie in maar verloor de bal waarna de bezoekers naar hun tweede goal counterde. Vrijwel het hele elftal kwam gezellig bij me op bezoek en langs de kant moest het bestuur alle mogelijke moeite doen om verschillende heethoofden buiten het veld te houden. Maar de ellende was nog niet voorbij. Vlak voor tijd was er een lange bal van de bezoekers. De spits kwam duidelijk van achter de man en mijn tweede assistent vlagde volledig terecht niet. Toen de spits scoorde was het feest compleet. Men bekogelde de assistent zelfs met bier hetgeen ik zelf altijd pure drank verspilling vindt. Alle aandacht was nu plotseling op hem gericht wat voor mij wel even vreemd was. Na het laatste fluitsignaal ben ik toch maar even in de middencirkel blijven staan want je moest door een soort tunnel onder de tribune door. Toch nog een hand gekregen van de meeste spelers. De trainer en de leider waren door het bestuur al afgevoerd. Ik denk ook niet dat die nog een hand wilde komen geven. Tot mijn stomme verbazing was het muisstil toen we het veld verlieten er werd niet eens gescholden en een enkeling mompelde zelfs dat wij het goed hadden gedaan. In de gang naar het kleedlokaal kwam de trainer nog even vertellen dat ik een toppertjes was maar waarschijnlijk bedoelde hij een tobbertje maar hij zei verder niets. Toen we goed en wel in het kleedlokaal zaten werd erop de deur geklopt. Wij dachten nog het is een vreemdeling zeker die verdwaald is zeker. Er kwam een klein mannetje (van mijn lengte) binnen die op de tweede assistent afliep en hem een dreun wilde verkopen. Gelukkig was de eerste assistent van het formaat groot en hij kon het ventje vast pakken. Wat er toen gebeurde zal ik niet vlug meer vergeten. Er kwam een man binnen van het formaat twee bij twee die zei sorry scheids het komt door BEH (bier, emotie en hitte). Hij pakte het kleine ventje op frommelde hem onder zijn arm en vertrok. Wij waren te verbaasd om nog dank je wel te zeggen. Na het douchen kwamen we hem nog tegen in de gang en konden we hem alsnog bedanken voor zijn kordate optreden. In de bestuurskamer was het overigens gewoon gezellig. Het bestuur stelde dat wij een prima optreden hadden verzorgd en dat de ploeg gewoon niet kon voetballen. Onder begeleiding van onze grote vriend zijn we naar de auto’s gelopen maar de gemoederen waren al helemaal bedaard en we kregen zelfs nog wat complimenten. Met een toch wel vreemd gevoel naar Zeeland teruggereden want een echte schoppartij (twee kaarten) was het nooit geworden maar echt gezellig is toch anders.    

Vlaggen      

De maandag erop was het tweede pinksterdag en mocht ik mijn grootste hobby uit gaan oefenen vlaggen! Ik mocht weer naar de ploeg waar ik een paar weken geleden mijn laatste competitie wedstrijd had gefloten dus het was een weerzien met oude bekende. De andere assistent was de eerste assistent van zaterdag dus wij hadden een band. Hij zei dit keer niet meer dat het onder zijn niveau was maar dat deed de scheids deze keer. Hij zat in het talententraject en stak dat niet onder stoelen of banken. Ik moet hem wel nageven dat ik zelden zo’n mooi pak en schoenen heb gezien om over de roltas nog maar te zwijgen. Toch was het best een aardige jongen en hij floot een dijk van een wedstrijd. Nu leek het eerlijk gezegd wel zomeravondvoetbal maar misschien was dat wel zijn verdienste. Ik betrapte mij erop dat ik het vlaggen wel leuk ga vinden en dat mijn uitdaging erin zat geen fouten te maken. Dat was volgens iemand van de KNVB ook helemaal gelukt en hij vroeg mij om de opleiding assistent scheidsrechter te volgen. Maar zo leuk vindt ik het nu ook weer niet. Tenminste nog niet. Er viel slecht één goal en die was voor de thuisploeg dus was het na afloop ook gezellig in de bestuurskamer. Ik ging er vanuit dat het seizoen er nu wel op zat maar toch kwam er voor de zondag erop nog een aanstelling.

Kerstmis

Schijnbaar had ik zo goed gevlagd dat ik het nog een keer mocht proberen. Dit keer was het een wedstrijd op neutraal terrein. De andere assistent was iemand waar ik geregeld mee op stap ging in mijn roemruchte hoofdklasse tijd dus dat was wel erg leuk. De temperatuur was die middag naar het niveau van kerstmis gezakt en het veld zag eruit als een maanlandschap maar voor de rest was alles goed. Gelukkig regende het ook nog dus wat wil een mens meer. Het was een Brabantse ploeg tegen een Zeeuwse ploeg en ze maakte er een waar spektakel stuk van. Ik ook trouwens want mijn allereerste vlagsignaal was fout. Ik zat er direct goed in. Dat kunstje herhaalde ik na rust nog een keer maar voor de rest ging het wel goed en aangezien de wedstrijd echt bizar was had ik er wel lol in. Bij deze wil ik dus officieel verklaren dat ik geen hekel meer heb aan vlaggen en dat u mij dus kunt boeken. Maar nu de wedstrijd. De Zeeuwen stonden twintig minuten voor tijd nog voor met vier nul maar aan het eind was het gewoon vier, vier. In de verlenging namen ze weer een voorsprong maar vlak voor tijd was het weer vijf, vijf. Dus moesten strafschoppen de beslissing brengen. Die wonnen ze tenslotte toch nog. Voor mij zat het seizoen erop voor de winnende ploeg nog niet.

Tot slot

Terugkijkend op het seizoen heb ik geen spijt van mijn overgang naar de zondag. Ik ben wel bang dat ik het volgend jaar een niveau lager moet gaan proberen maar hopelijk ben ik dan ook weer fitter en kan ik er weer een promotie uitslepen. We gaan deze zomer met behulp van het UZA in Antwerpen proberen weer fit te worden en blessure vrij te kunnen beginnen in augustus. Wie weet komt er dan ook weer wel een Column. Iedereen een hele prettige vakantie gewenst.

 Kees                       

Advertentie