De Column van Kees


Geplaatst op 28 maart 2012 - Door Izaak Lamse

De column van maart

De eerste week van maart mocht ik naar d’n overkant. Daar nam een ploeg uit die streek het op tegen een ploeg uit midden Brabant. Terwijl ik die middag de tunnel in reed dacht ik nog dit zou wel eens de laatste eerste klasser uit mijn roemruchte loopbaan kunnen zijn dus geniet er van. Mijn geniet humeur werd overigens al danig op de proef gesteld toen er vlak bij het voetbalveld een wegomlegging was en er verder geen enkel omleidingbord meer stond. Was ik doorgereden totdat ik er één zag dan zat ik nu waarschijnlijk in Moskou maar ik was gelukkig zo slim om toch een keer rechtsaf te slaan en tot mijn eigen stomme verbazing kwam ik vlak bij het voetbalveld uit. Bleek toch weer dat het geluk bij de domme is. De ontvangst was prima al moest de leider van de bezoekers toch een opmerking maken in de trend van lekker scheids zo’n thuiswedstrijd. Ik kan daar altijd slecht tegen maar liet hem maar in zijn waarde. Later zouden we elkaar op dat vlak nog een keer ontmoeten maar daarover later meer. Toen Omroep Zeeland binnen kwam met een dikke camera dacht ik nog zouden die ook weten dat het misschien mijn laatste eerste klasser is maar dat bleek niet zo te zijn. Ze kwamen een portret maken van de trainer van de thuisclub. Wat een teleurstelling had ik mijn haar voor niets gekamd. Tijdens de warming up begon het zachtjes te regenen dus ook het weer zat niet echt mee. De eerste helft verliep redelijk rustig al probeerde een speler van de thuisclub nog wel om mijn ingewanden eruit te schieten. Of ik in de weg liep of de speler slecht schoot laat ik in het midden. Feit was wel dat het erg pijnlijk was. De bezoekers waren beter en kwamen dan ook volledig terecht net voor rust op voorsprong. Daarvoor hadden ze al een keer gescoord maar die goal had ik afgekeurd voor buitenspel. Die beslissing was niet goed gevallen bij de bank van de bezoekers. De thuisclub begon furieus aan de tweede helft en dat leverde al snel de gelijkmaker op. Daarna zakte de wedstrijd in maar de bezoekers bleven de betere ploeg. Overigens kwam de bank van de bezoekers weer in beweging toen ik een inworp volgens hun aan de verkeerde ploeg gaf. Ik hoorde iets over Zeeuwen onder elkaar. Als door een horzel gestoken snelde ik naar de bank waar de trainer al stond om zijn verontschuldigingen aan te bieden. De leider (dezelfde als voor de wedstrijd) was nog steeds niet gekalmeerd en toen ik mij omdraaide moest hij toch nog iets roepen over het feit dat ik goed Zeeuws floot. Dat schoot bij mij in het verkeerde keelgat en ik beet hem toe dat als hij een echte vent was hij op zou ……….(niet geschikt voor jeugdige lezer). Tot mijn stomme verbazing droop hij daadwerkelijk af. Ongeveer een kwartier voor tijd wisten de bezoekers via een snelle counter op  voorsprong te komen. De assistent van de thuisclub vlagde weliswaar voor buitenspel maar vanuit mijn positie kon ik duidelijk zien dat de spits er vanachter kwam. Natuurlijk kwamen er wel wat flauwe protesten van een tweetal spelers maar ik kreeg steun uit onverwachte hoek. De trainer van de thuisclub gaf duidelijk te kennen aan zijn eigen assistent dat ik het goed had gezien en dat het geen buitenspel was. Hij zei letterlijk “ik baal van je vlagsignaal je moet gewoon eerlijk vlaggen”. En ik moet eerlijk zeggen dat heb ik nog nooit meegemaakt. Dat doet je dan toch goed. De bezoekers verzetten zich nu met hand en tand en dat leverde nog twee prenten op. Na het laatste fluitsignaal het fijne gevoel dat je ook van de verliezers een hand krijgt. Natuurlijk kwam ook de leider van de bezoekers nog naar me toe maar ik moest net de bal gaan halen dus die zag ik even niet.  Na afloop ging mijn pechdag overigens gewoon door. De douche was er één met een drukknop en toen ik die indrukte sprong hij direct weer terug. Niet getreurd aan de overzijde was nog een doucheknop dus die ingedrukt. Ik had al snel in de gaten dat die veel langer ingesteld stond. Sterker nog deze douche stopte er helemaal niet meer mee Het werd ook steeds warmer. Toen ik me al lang en breed had aangekleed liep hij nog steeds en de stoom leek wel dikke mist. Hierop maar eens even de terreinknecht aangeschoten die gelukkig zei dat het wel vaker voorkwam. Hij haalde een waterpomptang te voorschijn en loste het probleem op. Toen naar boven naar de bestuurskamer alwaar het gezellig druk was. Direct maar even het digitale wedstrijdformulier invullen. Maar alle pech was nog niet klaar want nadat ik de wissels in wilde vullen klapte hij eruit en we hebben het formulier nooit meer terug gezien. We konden dus gewoon op de ouderwetse manier een formulier in gaan vullen. De leider van de bezoekers heb ik verder geen blik waardig gegund en dat vond hij duidelijk niet leuk maar dat komt ervan als je Zeeuwen voor gek zet! 

De week erna mocht ik naar midden Brabant alwaar de plaatselijk club het opnam tegen een Zeeuwse club. Nu moest ik deze Brabantse club al voor de derde keer fluiten dit seizoen en hoewel het een hele leuke vereniging is vindt ik dit toch wel een beetje veel van het goede! Maar goed je mag een gekregen paard niet in de bek kijken dus reed ik die middag vol goede moed het Brabantse land in. Het was  zonovergoten weer en een redelijk aangenaam temperatuurtje. Voor het eerst dit jaar konden de korte mouwen uit de mottenballen. Er was voor de wedstrijd met geen woord gerept over het feit dat ik uit Zeeland kwam dus dat was ook wel eens positief. De thuisclub vecht (net als ik denk ik) tegen degradatie en dat was goed te merken. Vanaf het eerste fluitsignaal knalden ze er volop in. De bezoekers speelde misschien wel beter voetbal maar legden het duidelijk af op inzet. Ook de onderlinge verhoudingen van de bezoekende spelers waren niet altijd optimaal. Er werd nogal wat gescholden op elkaar. De thuisclub maakte halverwege de eerste helft een prachtig doelpunt. De wedstrijd liep heerlijk en iedereen was erg braaf. Na rust werd het toch wat feller en dat kostte de thuisclub twee kaarten. Kort na rust verdubbelde ze overigens hun voorsprong. De bezoekers zakte steeds verder weg. Toen ik een keer floot voor een overtreding van één van de bezoekers riep hij “ik doe toch niks”. Toen zei een ploeggenoot van hem: Ja scheids daar heeft hij wel gelijk in want hij doet al de hele middag niks! De thuisclub scoorde nog twee keer en bij de supporters kon ik niet meer kapot. Elke keer bij een corner stond er een groepje mannen leuke opmerkingen te maken. Zo vonden ze mijn knetter gele shirt heel mooi. Want zo zeiden ze de vorige keer had je grijs aan en dat vonden we niet mooi. De volgende corner was het weer raak. Wat hebben we vanmiddag toch een goede scheidsrechter kwam hij elke week maar want dan winnen we tenminste nog eens een keer en zo ging het de hele tweede helft door. Blijkt maar weer dat er ook leuke supporters zijn. Na afloop van iedereen een hand gehad en aardig wat complimenten ook van de verliezers en dat doet me dan weer goed. Zelfs de trainer van de bezoekers die toch in het verleden meerdere malen duidelijk heeft gemaakt dat hij niet echt van mijn prestaties onder de indruk was vond dat ik goed had gefloten en dat na zo’n dikke nederlaag! Net als de week ervoor weigerde de digitale snelweg alle medewerking en werd het weer gewoon een wedstrijdformulier. Nog even en we zijn weer terug bij af.

De week erop mocht ik naar het diepe zuiden van Limburg. Wederom een eerste klasser dus kom ik toch nog aan een aantal eerste klassers dit seizoen en was het twee weken geleden toch niet mijn laatste. Omdat deze vereniging zijn wedstrijden afwerkt naast de grootste ski-hal van Europa wilde de rest van het gezin graag mee. Dus was mijn wagen volgeladen. Bovendien is dit een stuk gezelliger dan twee uur heen en twee uur terug in je eentje zitten stampen. Na de familie netjes te hebben afgeleverd reed ik naar de parkeerplaats van de voetbalclub. Daar schrok ik toch wel want het was heel erg druk. Ik dacht nog komen die allemaal naar een Zeeuwse scheids kijken. Ik wist wel dat het een derby was maar dat het zo druk zo zijn had ik toch niet verwacht. Helaas bleek het om een rommelmarkt te gaan en niet om de wedstrijd. Door de drukte was het ook redelijk onoverzichtelijk en kon ik met geen mogelijkheid de ingang van het sportcomplex vinden. Via een mountainbike pad ben ik dan toch op de accommodatie terecht gekomen. Dit tot groot ongenoegen van de gebruikers. De ontvangst in de bestuurskamer was toch wat stroef want zij wisten natuurlijk ook niet hoe je met zo’n Zeeuw om moest gaan. Verder voelden ze zich ook wat ongemakkelijk omdat hun topografische kennis dermate zwak was dat ze absoluut niet wisten waar mijn woonplaats lag. De accommodatie was overigens prachtig en het veld lag in een echte “koel”. Dat is Limburgs voor kuil zo werd mij verteld. Het veld was overigens matig en bovendien heel groot. Dus dat werd weer een aanval op mijn gestel. Het begin van de wedstrijd liep voor mij al direct super. Na twee minuten paste ik de voordeelregel toe waaruit de bezoekers direct scoorde. Dan zit je de rest van de wedstrijd natuurlijk gebeiteld. Al snel maakte ze ook de tweede en leek de thuisploeg overlopen te worden. Die herstelde zich echter en kort voor rust werd hun snelle aanvaller in de zestien meter aangetikt waardoor ik een penalty moest geven. De spelers accepteerde mijn beslissing direct maar de assistent van de bezoekers liet duidelijk blijken dat hij het een swalbe vond. Op zijn Limburgs klinkt dat woord overigens best vriendelijk. Het was lang geleden dat ik een assistent tot de orde moest roepen maar ik heb het toch maar even gedaan. Later werd mij duidelijk dat deze man berucht was in deze streken maar dat wist ik toen nog niet. Hij kwam overigens met de flauwe smoes dat hij het niet tegen mij had. De penalty werd verzilverd en zodoende werd het weer spannend. Kort na rust werd het zelfs gelijk en leek het weer een echte wedstrijd te worden. De thuisclub bleef echter verdedigend blunderen en zodoende scoorde de bezoekers nog twee keer. Helaas moest ik toch nog een kaart geven omdat een speler van de thuisclub meende dat hij kon vliegen met twee benen naar voren. Hij stelde dat hij niets raakte maar daar was iedereen op het veld ook blij mee want anders hadden we een ambulance kunnen bellen. Na het laatste fluitsignaal gelukkig wederom veel handen en schouderklopjes gekregen ook van de verliezers en dat doet mij toch altijd weer goed. Het niveau van het spel was me overigens zwaar tegengevallen en ik merkte ook wel dat ze in het zuiden hun mondje goed kunnen roeren. Hoewel ik de helft niet verstond leek het meestal wel fatsoenlijke taal te zijn. Dit keer kon het formulier wel digitaal worden verzonden dus dat was tijdwinst. In de bestuurkamer wisten ze inmiddels ook dat een Zeeuw gewoon een mens is en ondanks de nederlaag werd het super gezellig. Ik kreeg zoveel complimenten dat zelfs ik even verlegen werd. Men zorgde voor wat te eten en ook het tapje smaakte dermate lekker dat ik er spijt van had niet op de fiets te zijn gekomen……Kortom wat wil een mens nog meer. Na afscheid te hebben genomen met het verzoek of ik nog eens een keer kwam fluiten ben ik maar eens  gaan kijken of de ledematen van de familie nog heel waren. Gelukkig was dit het geval en na een gezellig etentje konden we weer richting Zeeland. Al met al een hele leuke dag.

Omdat ik de week erop een uitje had op zondag mocht ik op zaterdag optreden. De reis ging naar het Zeeuws-Vlaamse land alwaar ik de burgemeester van Schapenbout weer eens mocht ontmoeten. Men speelde tegen een ploeg uit het Walcherse dus als Zuid-Bevelander was de neutraliteit gewaarborgd. Het was onnatuurlijk warm voor de tijd van het jaar en misschien lag het daar aan maar de ploegen bakten er niet echt veel van. De thuisclub al helemaal niet terwijl die toch hoger stonden op de ranglijst. De bezoekers scoorde voor rust dan ook volledig verdient twee keer maar net voor rust kwam de thuisclub door een gelukje op gelijke hoogte. De eerste helft liep wat mij betreft lekker maar in de tweede helft sloeg de wedstrijd helemaal om en kwam ik ogen en oren te kort. Ik had het een tijdje best moeilijk om de zaak in het gareel te houden en moest vier keer naar de borstzak. Toen de bezoekers hun derde goal maakte werd het gelukkig weer wat rustiger en beruste men in de uitslag. Zo zit maart er ook op!

Kees 

Advertentie