De Column van Kees


Geplaatst op 28 februari 2012 - Door Izaak Lamse

De Column van februari

Nadat koning winter zijn greep op het weer kwijt was konden we de laatste week van februari dan toch nog de wei in voor het serieuze werk. Overigens hadden we half februari al een heel serieuze zaak gehad. De jaarvergadering van de scheidsrechtersvereniging. De opkomst was groot en dat is denk ik voor dit bestuur een bewijs dat ze goed bezig zijn. Dat zijn ze volgens mij ook! De gebruikelijke prijzen werden uitgereikt en ook de altijd weer leuke toespraken. Ik vond het deze keer ook kwalitatief een goede vergadering. Wel moet me iets van het hart. Er waren een aantal mensen die bedenkingen hadden bij de scheidsrechter van het jaar verkiezing van de Zeeuwse voetbalawards. Zij vonden dat je geen beste scheidsrechter kon kiezen. Voor alle duidelijkheid kiezen ze bij deze verkiezing niet de beste scheidsrechter maar de scheidsrechter van het jaar! En scheidsrechter van het jaar kun je om vele reden worden. Bijvoorbeeld omdat je heel lang op niveau fluit (de terechte winnaar van vorig jaar) of net als ik vorig jaar heel veel wedstrijden hebt gefloten. Het heeft dus niets met beste of slechtste te maken. Anders hadden ze mij vorig jaar ook niet genomineerd. Dus ik ben het niet eens met deze kritiek. Ik denk dat we als scheidsen juist blij moeten zijn met deze positieve aandacht. Dat wilde ik even kwijt! Overigens waren de hapjes na de vergadering van een dusdanige kwaliteit dat het weer vlug laat was. Dan nu weer over tot de orde van de dag het voetbal.

Ik mocht deze keer naar het westen van Brabant. In het begin van het seizoen was ik al een keer bij deze ploeg geweest. Uit deze ervaring weet ik dat de ontvangst niet groots is maar deze keer sloeg het alles. Toen ik binnenkwam zaten er nog drie mensen in de bestuurskamer maar na een paar minuten gezellig keuvelen besloten er twee naar de kantine te gaan. Je gaat je bijna afvragen of je stinkt of uit je mond ruikt. Ik bleef alleen over met het oude baasje wat net als de vorige keer ging vertellen dat hij ook gefloten had. Omdat ik dit verhaal al kende ben ik maar begonnen met de passen controle. Helaas verliep dat ook niet soepel aangezien de bezoekers nog in geen velden of wegen te bekennen waren. Dan maar eerst omkleden maar dat viel met drie collega’s in een hokje van twee bij twee ook niet mee. Toch lukte het mij om alles aan te krijgen. Daarna kon ik gelukkig de pasjes van de bezoekers controleren want die hadden de bestuurskamer inmiddels ook gevonden. De thuisploeg nam het overigens op tegen een ploeg uit het Dordtse. Gezien mijn stand op de ranglijst mag ik mij waarschijnlijk de rest van het seizoen alleen maar meer bezighouden met degradatie kandidaten. Deze ploegen waren het in ieder geval allebei. Dat was ook af te zien aan de kwaliteit van het voetbal. En zelfs aan het veld want de familie konijn had hier na de strenge vorst zijn toevlucht genomen. Dus voor de wedstrijd maar eerst alle kuilen laten dichten. Dat vond de terrein knecht overigens maar grote onzin. Die zei dat ze vroeger wel op slechtere velden speelden. Maar waarschijnlijk was dat nog in de tijd dat er zeven blikjes in een sixpack zaten. De ploegen pasten zich overigens moeiteloos aan het veld aan aangezien zij ook knollen voetbal speelden. Ik had voor de wedstrijd al gezien dat er wederom een rapporteur was dus waarschijnlijk wil de voetbalbond toch echt zeker weten dat ik degradeer. Na mijn twee mindere optredens in januari wilde ik toch ook vooral voor mezelf weer wel eens lekker fluiten maar in dit soort wedstrijden is het altijd moeilijk. De belangen zijn groot en de spelers en trainers staan onder grote druk. De twee trainers stonden dan ook een hele wedstrijd te stuiteren maar lieten mij gelukkig met rust. Over de wedstrijd kunnen we kort zijn het was super slecht qua voetbal. Beide ploegen scoorde voor rust een keer en daar bleef het bij. Het aantal  kaarten bleef beperkt tot één en dat vindt ik dan weer leuk. Overigens gaf de wedstrijd mij gelukkig weer het goede gevoel terug. De spelers accepteerde mij volledig en ik kon mezelf ook niet betrappen op vreemde beslissingen. Ik was scherp en dat deed me goed. Het enigste minpuntje bij dat lange halen vlug thuisvoetbal is natuurlijk dat mijn “niet sprintvermogen” juist heel erg opvalt. Maar goed dat lees ik dan wel weer terug in mijn rapport. Voor het overige was het gewoon een hele leuke middag en die pakt niemand mij meer af. Nu ik de prestatie stekker eruit heb getrokken fluit ik gewoon lekker ontspannen en echt voor de lol. Dat beviel deze wedstrijd in ieder geval goed.               

Kees     

Advertentie