DE COLUMN VAN KEES


Geplaatst op 23 november 2010 - Door Ad Min

November

Zoals u in de vorige column kon lezen eindigde ik de vorige maand met een blessure.
Gelukkig voelde het zondags al veel beter aan en had ik goed hoop dat het echt mee ging vallen. Ik had voor mezelf besloten dat ik die woensdag zou kijken hoe de kuit zich zou houden. Was het niet goed dan zou ik niet fluiten. Nadat hij aanvankelijk nog wat stijf aanvoelde ging het in de loop van de training steeds beter. Ik kon zelfs in het partijtje goed mee dus leek niets een optreden op zaterdag in de weg te staan.

Op donderdag en vrijdag bleef het goed aanvoelen dus ik welgemoed naar een buureiland om wederom een onvervalste derby te fluiten. De nacht van vrijdag op zaterdag viel er liefst vijftien millimeter water dus had ik zo mijn twijfels maar de wedstrijd ging gewoon door. Ik moet zeggen dat het veld ook uitstekend was en zelfs het weer knapte dermate op dat je er vrolijk van werd. Nu heb ik met de thuisclub altijd een beetje moeilijke relatie. Ik doe het zelden goed bij hun maar goed je moet niet met vooroordelen beginnen. In de warming-up voelde het prima aan dus ik ging met goede moed beginnen. Er was echter al direct een slecht voorteken. Hoewel ik zeker wist dat ik een pen in mijn zakje had gestopt stond in bij de aftrap toch zonder schrijfgerei. Waarschijnlijk door mijn duizelingwekkende snelheid bij het betreden van het veld uit mijn bovenzakje gelanceerd (pen werd even later inderdaad door een speler gevonden). Dus ik het veld weer af onder luide beschimpingen van "lekker bezig scheids" en "goede voorbereiding is het halve werk". Gelukkig stond er een collega scheidsrechter langs de kant met een pen dat was mijn redding. Dus na wat oponthoud konden we dan toch van start. Ik kon al direct aan de bak want na twee minuten scoorde de bezoekers al. Nu had ik wel het vermoeden dat het buitenspel was maar de grensrechter van de thuisclub vlagde aanvankelijk niet. Pas na enige tijd stak hij zijn vlag op. Ik floot maar toen lag de bal al in het doel. Ik keurde de goal af maar de toon was wel direct gezet. Drie minuten later was er wederom een aanval van de bezoekers. In een naar mijn mening fair duel ging de verdediger onderuit en de aanvaller twijfelde niet en haalde direct uit. Natuurlijk wilde de thuisclub dat ik de goal wederom af zou keuren maar ik zag hier geen aanleiding voor. Ik kon dus wederom geen goed doen. Nadien bleven de bezoekers de betere ploeg en misten drie opgelegde kansen. De rust werd bereikt met de kleine voorsprong voor de bezoekers. Mijn kuit voelde wel steeds stijver aan maar het ging eigenlijk best goed. In de rust maar een beetje in beweging gebleven en met frisse moed aan de tweede helft begonnen. Kort na rust viel de tweede treffer voor de bezoekers en met de beste wil van de wereld kon de thuisclub mij daar niet de schuld van geven. Een verdediger gleed uit en verspeelde zodoende de bal die door de aanvaller schitterend in de goal werd geknald. Daarna ging de thuisclub wel wat meer druk zetten maar de bezoekers counterden af en toe levensgevaarlijk. Ik moest zodoende meer gaan lopen en schijnbaar was de kuit daar nog niet helemaal tegen bestand. Ik wilde twintig minuten voor het einde aanzetten en prompt schoot het er weer in. Daarna kan ik de tekst van vorige week aanhouden maar omdat die in de vorige column stond herhaal ik het maar. De verzorger van de thuisploeg snelde het veld in en onderwierp mijn kuit aan een grondige inspectie. Volgens hem was het niet ernstig maar veel meer kon of wilde hij er niet aan doen. Wel werd mij gesmeekt de twintig minuten af te maken. Na nog vijf minuten de hebben gestrompeld wilde ik er echt mee stoppen maar nu kwamen de bezoekers met tape op de proppen. Ik zei dat ik dat nog wel wilde proberen. Er werd een prachtig kunstwerk op mijn kuit gemaakt en zowaar kon ik weer wat beter uit de voeten. Na drie minuten kon ik weer verder en ik had al snel het gevoel dat ik het wel af kon maken. Tien minuten voor tijd maakte de thuisclub nog een doelpunt en dan weet je dat je nog tien hete minuten gaat krijgen. Sterker nog het werd nog een heet kwartier want ik vond het wel op zijn plaats om vijf minuten blessure tijd bij te trekken. Natuurlijk vroegen de bezoekers wel twintig keer of het nog geen tijd was maar na ruim vijf minuten blessure tijd floot ik af. Wat er toen gebeurde had ik eerlijk gezegd absoluut niet verwacht. De trainer van de thuisclub vond het nodig met grote passen en een grote mond op mij af te komen. Hij beet mij toe dat ik zeker vijf minuten te vroeg had afgefloten want volgens hem hadden we twaalf minuten stil gelegen. Nu weet ik niet of hij een opgevoerde koekoeks klok rond zijn pols had gehad maar het verwijt sloeg echt nergens op. Hij zei ook nog dat hij me absoluut geen hand ging geven. U zult begrijpen dat ik daar nu nog niet overheen ben. Maar op een gegeven moment werd het echt grof en beledigend wat hij ging roepen dus heb ik hem gevraagd zijn mond te houden omdat ik het beu werd. Hij zei toen dat hij mij al vijftien jaar beu was.......
Het frappante vond ik nog wel dat een aantal bestuursleden van de thuisclub dan gewoon staan te kijken hoe zo'n trainer uit zijn dak gaat maar totaal niet ingrijpen. Ik vond het op het laatst zelf een beetje bedreigend worden toen er ook nog een op hol geslagen supporter nota bene met een bestuurslid naast hem, mij ging staan uitschelden. Kortom er zijn leukere manieren om naar je kleedlokaal te lopen. Gelukkig zijn er dan ook altijd weer wildvreemde mensen die je wel steunen en ook de keeper van de thuisclub die overigens een collega van me is kwam nog even langs om te zeggen dat ik me er niets van aan moest trekken maar toch deed het me wel wat. Zelfs na het douchen was ik nog een beetje depressief. Met enige voorzichtigheid ging ik mijn schoenen schoonmaken buiten. Maar gelukkig stonden er geen tanks of ME voor mijn deur. Wel kwam de aanvoerder van de thuisclub nog even langsgelopen en hij gaf me een bemoedigend tikje op de schouder.
Je hebt gewoon goed gefloten hoor scheids niks van aantrekken dat doe ik ook niet.
Ook stond er nog een supporter die zei dat je het als scheidsrechter toch nooit goed doet en dat ik me er inderdaad maar niets van aan moest trekken. Een klein beetje vrolijker ging ik richting bestuurskamer maar daar werd ik weer direct met de neus op de feiten gedrukt.
Men roept dan net iets te hard bij binnenkomst kijk daar is de scheids! Dat is natuurlijk om alle aanwezigen te waarschuwen dat men het even niet over mij moet hebben. Vervolgens heerst er een ijzige stilte. De man die voor mij moest zorgen was nog wel aardig maar hij heeft familie die op hoog niveau fluit dus hij weet waarschijnlijk hoe het voelt. Vervolgens gaan dan mensen opmerkingen over je maken tegen een ander maar wel met een dusdanig volume dat je het net kan horen. Zo van "we hebben vanmiddag wel ongelukkig verloren bij die eerste goal was er een overtreding en er is ook veel te kort gespeeld". Zelfs zeer hoog opgeleide en zeer intelligente mensen maken zich daar op zo'n moment schuldig aan.
Mensen die ook hoge functies in het dagelijks leven vervullen. Schijnbaar is verliezen ongeacht opleiding of maatschappelijk status moeilijk. Ik had het dan ook wel gezien na één biertje. Als je dan opstaat gaan ze schijnheilig vragen waarom je nu al weggaat. Het vervelende van dit alles is ook dat het je toch niet loslaat en dat je er vervolgens een heel weekend aan loopt te denken. Je vraagt je af wat heb ik fout gedaan. Maar gelukkig kreeg ik de volgende dag een fazant op mijn vooruit dus had ik weer iets anders om over na te denken.
Die maandag met grote belangstelling de site van de thuisclub gelezen. En mijn vermoeden werd de waarheid. Van de scheids deugde niet veel. Aan de eerste goal ging een duidelijke overtreding vooraf en in de tweede helft had ik een handsbal over het hoofd gezien (die was ik al helemaal vergeten) en tenslotte kon ik absoluut geen klok kijken. Ik hoop voor deze vereniging dat ze de rest van het seizoen echt goede scheidsrechters hebben.
Op dinsdag toch maar eens een bezoekje aan de fysio gebracht. Zijn oordeel was helder en duidelijk. Een verrekking in de aanhechting tussen de kuitspier en de achillespees. Maar waar ik had verwacht dat hij direct zou zeggen dat het zaterdag niet zou gaan gaf hij me "helaas" weer hoop. Ik kreeg een werkelijk prachtig kunstwerk van tape op mijn kuit en we besloten dat we op donderdagmiddag het definitieve besluit zouden nemen. Ik had er overigens echt een hard hoofd in en had me ook voorgenomen bij de minste twijfel af te zeggen. Die woensdag ging het op de training naar mijn idee minder dan de week ervoor maar toch bleef ik hoop houden. Op donderdag voelde het eigenlijk best goed aan. Die middag werd de kuit aan een grondige inspectie onderworpen en werd er opnieuw een prachtig kunstwerk op aangebracht. Daarna moest ik voor een test de loopband op. En tot mijn eigen verbazing liep die test goed af. Toch heb je dan wel zoiets van stel je voor dat het zaterdag toch misgaat. Je kan moeilijk drie weken achter elkaar blessures hebben in een wedstrijd. Gelukkig zorgde pluvius voor de oplossing door zoveel water naar beneden te sturen dat er in het hele district niet gevoetbald werd. Nu had ik om zes uur vrijdagmiddag nog naar teletekst gekeken en daar stond toen nog niets op. Dus toen ik om kwart over tien 's avonds! gebeld werd door een vereniging uit de buurt met kunstgras of ik wilde fluiten geloofde ik het eerst niet. Dan maar even teletekst aan en inderdaad zuid 1 was er uit. Dus zei ik ja maar daar kwam later wel weer twijfel. Was het nu niet beter om een weekje te rusten. Maar aan de andere kant wilde ik eigenlijk ook wel weten of die kuit het ging houden. Op zaterdagmorgen belde ook nog een andere vereniging met kunstgras maar wie het eerst komt maalt het eerst. Achteraf wel jammer want zij speelde tegen de ploeg die ik vorige week had gefloten en waarvan de trainer toen die opgevoerde koekoeksklok rond zijn pols had. Maar goed nu ging ik naar een zaterdag tweede klasser die het opnam tegen een ploeg uit de top van de vierde klasse. Je zou denken iedereen is blij en gelukkig omdat ze kunnen voetballen maar niets bleek minder maar. Al direct vanaf het begin maakte de gasten duidelijk maar voor één ding te komen, te weten scheidsrechtertje pesten. Werkelijk iedere beslissing werd aangevochten. Nu fluit je misschien zelf ook wel niet scherp omdat het vriendschappelijk is maar toch. De vervelende opmerkingen vlogen me werkelijk rond de oren. Maar ze doen het ook weer net zo dat je er eigenlijk niet veel mee kan. Want ik durf best kaarten te geven en ook door te geven als ze echt niet willen luisteren. Na een half uur vond ik het wel welletjes en besloot even een momentje voor mezelf te nemen. Met andere woorden ik dacht ik ga lekker naar huis en ga iets doen wat ik echt leuk vindt. Achteraf gezien ook wel weer een beetje een overdreven reactie maar ja ik ben impulsief. Maar natuurlijk zijn er altijd weer mensen die je dan op andere gedachten proberen te brengen. Wat bij mij de doorslag gaf was een opmerking van een speler van de bezoekers die zei dat het er eigenlijk maar drie waren die heel de tijd vervelend deden. Die ander negentien op het veld deden gewoon normaal. Ik ben dan toch maar weer verder gegaan maar de sfeer was natuurlijk naar de maan. In de tweede helft was het muisstil maar toen ik een vlagsignaal van de grensrechter van de bezoekers negeerde (overigens achteraf onterecht) en daar een goal uit kwam moest de trainer toch nog even zeggen dat ze hun mond moesten houden omdat ik anders misschien wel weer weg wou lopen. Hij is nota bene nog een ex collega van me maar misschien had hij toen al een hekel aan me. Met zo'n opmerking krijg je natuurlijk wel de lachers op je hand en wordt je mateloos populair. Daarna ging ik nog een keer opzichtig in de fout bij een buitenspel situatie tijdens een aanval van de bezoekers maar toen bleef het eindelijk ook langs de kant stil. Gelukkig won de thuisploeg nog met grote cijfers dus kregen de bezoekers in ieder geval op dat punt het deksel op de neus. Na de wedstrijd wilde de mateloos populaire trainer ook nog een hand geven maar ik heb hem maar geadviseerd dat niet te doen. Toen vond hij me ineens weer zielig maar ik geloof dat er maar één zielig was. Na een loei hete douche toch nog maar even naar de kantine om mijn consumptie bonnen kapot te gooien. Jammer dat er niemand van het bestuur naar me omkeek maar een gezellig praatje aan de bar met een aantal oude bekende maakte veel goed. En er was toch ook nog positief nieuws te melden want mijn kuit had het goed gehouden! Als ik zo de laatste weken op een rijtje zet moet ik toch eens in de spiegel gaan kijken geloof ik. Want na een heerlijk begin van de competitie zit de klad er nu toch wel een beetje in. Nu ben ik overigens ook niet van mening dat alles aan mij ligt maar eens kritisch naar jezelf kijken kan ook geen kwaad. Hoe komt het toch dat er nu al drie weken minstens iemand boos op mij is. De week erop was ik vrij maar ik hoopte natuurlijk dat er nog iets kwam. Op maandagmorgen was er gelukkig al nieuws ik mocht naar een ander district gaan fluiten. Wie weet gaat het daar wel goed want tenslotte kennen ze me daar niet. Ik mocht naar een stad die bekend staat om zijn kaas en nee het was niet Alkmaar. U kunt de oplossing aan me doorgeven. Natuurlijk was het nog even afwachten of er wel gevoetbald kon worden maar gelukkig viel er die week niet veel regen. De tegenstander van deze ploeg kwam van de Zuid-Hollandse eilanden. Het was die middag prachtig weer dus wat wil je nog meer. De heenreis verliep soepel maar het parkeerterrein van deze vereniging vinden was net zo moeilijk als een ijsbeer vinden in de woestijn. Na heel veel heen en weer rijden eindelijk toch gevonden. Toen moest ik overigens nog een stevige wandeling maken maar dan had ik mijn warming-up maar gehad. Bij de poort werd ik netjes opgewacht door de scheidsrechtersbegeleider die naar ik later begreep vijf kwartier in een uur kon "lullen". Maar een aardige man die mij direct op mijn gemak stelde. Daarna in de bestuurskamer heerste er ook een prima sfeer. Ik werd zelfs getrakteerd op iets lekkers waar deze stad, behalve zijn kaas, ook bekend om staat kortom een beter begin kun je niet wensen.
Na de echte warming-up het gebruikelijk praatje met de assistenten en ik kon beginnen.
Hoewel er in het begin wat lastige duels waren ging de wedstrijd steeds beter lopen.
De ploegen waren aan elkaar gewaagd en het spel golfde op en neer. Mijn lichaam protesteerde deze zaterdag op geen enkele wijze dus kon ik lekker heen en weer draven.
Op één gele kaart na gebeurde er die eerste helft weinig bijzonders. De bezoekers kwamen door een werkelijk prachtig doelpunt op voorsprong en de thuisclub maakte kort daarna gelijk. Ik ging net lopen denken wat voor overheerlijk thee men ging serveren in de rust toen toch nog even de vlam in de pan sloeg. Een minuut voor de rust snelde de rechtsbuiten van de bezoekers op volle snelheid richting doel met een back naast zich. Hij was sneller maar bij het passeren kreeg hij een schouderduwtje waardoor hij nog meer snelheid kreeg en de bal eigenlijk te ver voor zich uit speelde. De laatste man van de thuisclub leek de bal makkelijk voor zijn voeten weg te kunnen spelen maar de rechtsbuiten dacht daar anders over en ging fors door, daarbij de laatste man stevig rakend. Later begreep ik dat de thuisclub de laatste weken drie spelers had verloren met zware blessures door stevige charges van tegenstanders dus het spel was direct op de wagen. Terwijl ik floot sprintte ik naar de situatie mijn mapje met kaarten al uit mijn borstzak pakkend. Ik beroerde met mijn vingers de rode kaart maar de aanvoerder van de bezoekers was met me meegelopen en riep in mijn oor dat ga je toch niet echt doen zeker. Ik moet eerlijk zeggen dat ik twijfelde dus daarom de vingers er maar weer af en even de situatie terug draaien. Daar had ik ook alle gelegenheid toe want rondom het slachtoffer had zich inmiddels een hele discussie groep geformeerd dus kon ik even wachten.
Wat ik overigens wel heel sportief van de grensrechter van de thuisclub vond, de man vlagde overigens bedroevend, was het feit dat hij wel had gezien dat de aanvaller een duwtje mee kreeg en daarom veel vaart had. Dus leek het erger dan het was. Toen de discussiegroep was opgeheven kon ik de dader bij me roepen. Hij kwam berouwvol naar me toe en ontving zijn gele kaart gelaten. Later hoorde ik gelukkig van vriend en vijand dat het inderdaad geel was en zeker geen rood. Kwam ik daar even goed weg want in mijn eerste emotie was het toch echt anders. Na rust bleef het spel op en neer golven maar er werd niet meer gescoord.
Ik hoefde geen kaarten meer te trekken en het was gewoon een heerlijke pot voor mij.
Deze keer ook geen enkele wanklank vanaf de beide banken dus wat wil een mens nog meer.
Na afloop alleen maar complimenten dus mijn ego werd weer wat opgemetseld. Ook in de bestuurskamer was het hartstikke gezellig. Bij het naar huis gaan kreeg in nog een blik met de plaatselijke lekkernij mee dus dat was helemaal top! Na een paar mindere weken dus een goed besluit van deze maand want volgende week ben ik echt vrij. Ik neem een weekendje rust. Het is tenslotte beker en inhaal. Op naar de maand december waar ik mogelijk de vijfhonderdste wedstrijd ga halen. Tenslotte zit ik nu op vierhonderd en zevenennegentig.

Kees

Advertentie