DE COLUMN VAN KEES


Geplaatst op 26 december 2010 - Door Ad Min

December

De grote vraag voor mij was of ik deze maand de vijfhonderdste wedstrijd zou gaan fluiten.
Die vraag was in het eerste weekend van december al direct beantwoord aangezien koning winter het land stevig in zijn greep had op de eerste zaterdag van de maand. Alle tekenen leken er op te wijzen dat er helemaal niet meer gevoetbald zou worden in december maar gelukkig was de greep van koning winter toch weer niet zo sterk. Nu had ik wel pech want de tweede week moest ik naar district oost en dat werd er op woensdag al uitgegooid.


Gelukkig was er in mijn eigen district nog een wedstrijd en nog niet de minste ook.
De nummer twee tegen de nummer drie in de eerste klasse. Er zijn mindere potjes. Nu bleef het er nog wel lang om spannen of het doorging. De wedstrijd werd gespeeld in het noord oosten van Brabant en normaal is het daar toch kouder dan bij ons. Dus die zaterdagmorgen met angst en beven om negen uur gebeld. Men vertelde mij dat ze gingen herkeuren om hal elf maar dat ze er goede moed in hadden. En inderdaad om kwart voor elf kwam het verlossende telefoontje. We gaan voetballen hoor scheids. Na mijn aanvankelijke blijdschap kwam er daarna toch twijfel want echt ritme had ik op dat moment niet. En dan zo'n belangrijke wedstrijd! Ik moet eerlijk zeggen dat ik met de minuut nerveuzer werd. Gelukkig moest ik een eind rijden en dat werkt voor mij altijd ontspannend. Er aangekomen bleek dat het veld inderdaad uitstekend bespeelbaar was. Daar was ik echt wel verbaasd over. Tijdens de warming-up een leuk weerzien met beide trainers. Ze lopen allebei al jaren mee en zijn, ik begrijp het zelf ook niet, fan van mijn manier van fluiten. Dat steken ze ook allebei niet onder stoelen of banken. De ene begroet me steevast met de woorden leuk dat je er bent en de ander zegt altijd dat hij blij is me weer te zien. Wat een geslijm zul je denken maar het fluit toch altijd wel ontspannen als je weet dat je van de kant weinig te duchten hebt. Natuurlijk waren er ook veel toeschouwers want in de omgeving werd niet veel gevoetbald. Dat geeft mij toch ook altijd weer een kick als er veel mensen lang de kant staan en de tribune goed gevuld is. Nadat de pupil van de week op werkelijk weergaloze wijze had gescoord kon de wedstrijd beginnen. Al direct vanaf de eerste minuut was duidelijk dat het tempo er goed in ging zitten vanmiddag. Maar ik had één van die sporadische topdagen met betrekking tot het lopen. Misschien toch goed geweest die twee weken rust. De wedstrijd liep heerlijk en in het eerste half uur scoorde beide ploegen een keer. Er waren eigenlijk geen problemen maar dan na een half uur toch volledig uit het niets de vlam in de pan. Een onschuldig duel aan de zijlijn ontaard plotseling in wat geduw en getrek. Omdat ik al weer wegliep toen het gebeurde zag ik niet precies wat er aan de hand was. Uit alle hoeken en gaten kwamen spelers aangesneld.
Ik heb ooit in Zeist geleerd dat je er nooit tussen moet gaan lopen of heel irritant op je fluitje moet gaan staan blazen. Afstand nemen en gewoon goed kijken wat er gebeurd. En vooral zelf rustig blijven en nummers opslaan. Toen de stofwolken waren opgetrokken heb ik de aanstichters bij me geroepen en allebei op geel getrakteerd. De speler van de thuisclub was het daar niet mee eens de speler van de bezoekers wel. Later zou er nog een verassende wending aan dit opstootje komen maar daarover straks meer. Kort daarna was er weer een harde overtreding van een bezoekend speler dus die ook maar direct genoteerd. Ik ging me nu toch echt zorgen maken wat het werd best wat grimmig. Gelukkig was na die derde kaart de lust om vervelend te doen even gezakt en liep de wedstrijd naar de rust toe zonder incidenten.
Diep in de blessure tijd maakte de thuisclub nog een uitermate stom eigen doelpunt dus gingen de bezoekers zelfs nog met een voorsprong rusten. Dat was zwaar tegen de verhouding in maar ja zo is sport. In de rust hoopte ik toch dat het rustig zou blijven want ik had geen zin in ellende. Gelukkig liep de tweede helft echt op rolletjes. Nog één gele kaart moest ik geven en nog een stafschop maar die was zo overduidelijk dat er niemand ook maar één kik gaf. De keeper zei nog wel uit een grapje hij raakte hem toch niet scheids? Maar dat was echt humor. De strafschop werd benut en zodoende was het weer gelijk. Omdat een aantal spelers bij de bezoekers meer tijd op het veld doorbrachten dan op hun benen trok ik nog vijf minuten bij en die waren nog wel spannend. Eerst scoorde de bezoekers uit een vrije trap maar ik had duidelijk gezegd dat ik eerst moest fluiten. Ze waren overigens ook zo sportief om te erkennen dat ik dat gezegd had. Ik kan het maar proberen scheids zei de nemer.
In de twee daarop volgende minuten kwam de thuisclub twee keer alleen voor de keeper maar gelukkig miste ze twee keer anders krijg je waarschijnlijk toch nog het één en ander naar je hoofd. Nu was eigenlijk iedereen tevreden over de wedstrijd. De thuisclub wat minder over het resultaat maar daar kon ik niets aan doen. Na afloop het digitale wedstrijdformulier weer ingevuld en verzonden. Daar was overigens ook weer wel iets komisch mee. Ik gaf elke keer netjes mijn code in maar hij weigerde het te verzenden. Net toen we hopeloos werden zag ik dat de naam van de scheidsrechter er nog opstond die oorspronkelijk zou fluiten. Dus toen we die naam hadden veranderd was hij direct verzonden. Na de bij deze vereniging gebruikelijke traktatie voor thuis te hebben ontvangen ging ik met blijde zin terug naar onze mooie provincie. Maar ik had u nog belooft terug te komen op het opstootje. Natuurlijk zat ik die maandagavond weer even op de sites en de kranten sites te kijken. Toen viel mijn oog op een artikel over de spits van de thuisclub. Er stond dat het zo'n aardige lieve jongen was maar dat hij zich zaterdag toch even te buiten was gegaan in dat opstootje. Hij vertelde doodleuk in de krant dat hij diep rood had moeten hebben omdat hij had geslagen en geschopt. Gelukkig zo stelde hij kon de scheidsrechter het niet goed zien anders was ik er wel uitgevlogen. Als ik zoiets lees in de krant breekt mijn klomp. Toen ik hem geel gaf protesteerde hij luid met de mededeling ik heb helemaal niets gedaan. Prima dat hoort er misschien bij maar dan moet je niet later als aardige, lieve jongen in de krant gaan vertellen dat het gewoon rood was. Maar misschien kom je dan wel stoer over bij je vrienden. Je mag het niet denken als scheids maar ik hoop hem toch nog eens te moeten fluiten! (grapje). Voor het overige waren de stukjes lovend dus leek mijn gevoel wel te kloppen. Het was gewoon een leuke middag geweest. Dit was de maand december alweer want daarna ging koning winter zeer streng regeren over het land en was alles winter dan wit. Als ik terug kijk op de eerste competitie helft dan heb ik een prima eerste deel gedraaid. Omdat we tegenwoordig geen tussenstanden meer krijgen weet ik verder ook niks maar ik ga er vanuit dat ik ergens in de sub top van mijn groep sta. Dat is in ieder geval een stuk beter dan vorig seizoen om deze tijd toen ik stijf laatst stond. Toen heb ik met een ultieme eindsprint de zaak nog gered. Natuurlijk moet ik er nu wel voor zorgen dat ik nu niet alles weg ga geven in de tweede seizoenshelft. U wens ik in ieder geval een mooi 2011 toe. En hopelijk lukt het in januari wel om de vijfhonderdste wedstrijd te fluiten.

Kees

Advertentie