De Column van Kees


Geplaatst op 31 januari 2012 - Door Izaak Lamse

Januari

Allereerst natuurlijk iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar. Iemand zei op de nieuwjaars receptie van de scheidsrechtersvereniging tegen mij dat hij hoopte dat ik nog veel Columns mocht schrijven. Toen vroeg ik mij echter af of mijn lezers daar nu echt op zitten te wachten. Gaat het op een gegeven moment niet saai worden. Op onze site zag ik in iedere geval dat het aantal lezers steeds meer afneemt. Dat is wat mij betreft toch wel een teken aan de wand. We gaan natuurlijk het seizoen wel af schrijven maar dan moet ik toch nog maar eens kijken of ik er nog een seizoen schrijven aan vast knoop. Want ik ben wel bang dat het op een gegeven moment allemaal op het zelfde neer gaat komen. Maar goed we pakken voorlopig de draad weer op. In de winterstop heb ik alle moed maar weer bijeen geraapt en ben ik gaan hardlopen om de conditie op peil te houden. Bovendien wist ik dat ik half januari op zaterdagmiddag een oefenwedstrijd had zodat ik er weer voorzichtig in kon komen. Later kreeg ik voor de zondagmiddag in hetzelfde weekend nog een bekerwedstrijd dus dat was direct aanpoten.     

Het was die zaterdagmiddag prachtig koud weer en niets leek een leuke middag in de weg te staan. Achteraf had ik eigenlijk spijt van deze oefenpot omdat het allebei best lastige ploegen kunnen zijn.   Maar goed wie A zegt moet ook B zeggen. Bij het oplopen van het veld zakte eigenlijk de moed helemaal in mijn schoenen toen twee oude baasjes duidelijk hoorbaar tegen elkaar zeiden “ohgotte di eie die eikel ok wé die ei vorig jaar in de ne competisie ier ok e flote en toen wast un punoop”. Ik kon me echter niet herinneren dat ik die wedstrijd uit de hand had laten lopen maar goed hun mening was duidelijk. Het begin van de wedstrijd liep eigenlijk best aardig al vond ik zelf wel dat ik af en toe een beetje warrig liep te fluiten. Toch kwam er weinig commentaar en haalde ik de rust ongeschonden. De meningen aan de kant waren niet altijd even positief maar goed dat zou ook een wonder zijn. Ook in de tweede helft bleef het eigenlijk best leuk en ook het score verloop was spectaculair. Beide ploegen scoorden viermaal. Toeval of niet ook de wedstrijd die ik daar floot voor de na-competitie eindigde met deze stand. Na afloop was het zeer gezellig mede omdat ik met een collega scheids in het kleedlokaal zat die ook meestal komt trainen. De volgende morgen durfde ik amper uit bed te stappen want hoe zou mijn oude trouwe lichaam deze inspanning hebben verwerkt. Het viel me eigenlijk niet tegen en na wat oefeningen te hebben gedaan voelde ik mij als een jonge god (van vijftig). Dit keer mocht ik dus een bekerwedstrijd fluiten tussen de koploper in de vierde klasse en de nummer twee van de derde klasse. De thuisclub komt uit de hoofdstad van onze provincie de tegenstander uit het Brabantse land. Wederom was het prachtig weer maar wel koud. De ontvangst was prima en vol goede moed liep ik naar het veld voor mijn warming-up. Daar sloeg de schrik toch wel een beetje om mijn hart. De kalklijnen waren nauwelijks zichtbaar. Terecht maakte beide ploegen daar opmerkingen over. In heel mijn loopbaan had ik dat eigenlijk nog nooit meegemaakt. Wat moest ik nu doen? Maar eens even overleg gehad met de beide trainers. We konden eventueel uitwijken naar een kunstgras veld maar daar had men geen zin in. Toen ik vertelde dat ik het wel wilde proberen vonden ze het eigenlijk prima. Wel zeiden ze dat ik er dan wel kort moest volgen maar dat is natuurlijk geen probleem voor mij……………. Het werd overigens een stevige maar wel leuke wedstrijd. De thuisploeg scoorde een keer voor en een keer na rust en leken op een eenvoudige overwinning af te stevenen. Daar dachten de bezoekers anders over en maakten nog gelijk. In het laatste half uur werd het toch nog wat harder en moest ik drie keer naar de borstzak. Achteraf gezien had ik dat nog wat vaker moeten doen maar ik ben nog niet veranderd in het nieuwe jaar en zal dus wel nooit een kaarten trekker worden. De strafschoppen werden beter genomen door de bezoekers dus lag de thuisclub uit de beker maar daar heb ik na afloop niets van gemerkt. Wat een gezellige boel was het in de bestuurskamer en ik moest me dan ook echt dwingen om naar huis te gaan.    

Op maandagmorgen kon ik nog steeds bewegen dus ook op dat gebied geen klagen. De hele week stond de regionale krant vol van scheidsrechter nieuws. Men ging diep in op de problemen van het scheidsrechteren. Best leuk eigenlijk dat er eens een keer veel aandacht is voor de scheids. Wat ik dan weer wel jammer vindt is dat men een collega scheidsrechter breeduit aan het woord laat en zelfs een foto afdrukt terwijl die man vorig seizoen nog actief was als trainer en dan meestal negentig minuten stond te schreeuwen en te foeteren tegen de scheids. Maar goed als je beroemd bent zul je dat wel blijven. Ook ik mocht overigens mijn stokpaardje berijden in de krant en iedereen weet nu in ieder geval hoe ik denk over het gedrag van een aantal trainers. De tweede week mocht ik naar midden Brabant naar een ploeg waar ik aan het begin van het seizoen ook al was geweest. Toen was het er oer ongezellig maar direct bij binnenkomst had ik wel in de gaten dat het nu anders was. Er heerste een goede sfeer. Het veld was super goed dus dat was ook prettig. Wel stond er erg veel wind en dat bleek  goed voetbal onmogelijk te maken. Beide midden Brabantse ploegen hadden er veel moeite mee. Of ik ook last van de wind had weet ik niet maar ik floot deze middag absoluut niet goed. Een inconsequent kaarten beleid wat drie keer geel opleverde en een aantal verkeerde inschattingen maakte dat ik er in ieder geval een minder prettig gevoel over had. Gelukkig vonden de ploegen dat ik wel goed floot maar nogmaals ik had een andere mening. In de eerste helft scoorde de thuisclub één keer en de bezoekers twee keer en dat was ook tevens de eindstand. Ik hoopte dat er deze middag geen rapporteur op de tribune zat want dan is het seizoen echt wel voorbij. Maar wat ik vreesde werd waarheid. Dat geluk heb ik altijd! Op vrijdag schoot men via de digitale snelweg een baggerrapport de wereld in dus kan ik de rest van het seizoen ontspannen fluiten want er zal weinig meer te redden zijn. Misschien is het ook een mooi moment om de prestatievlag te strijken en meer echt voor de lol te gaan fluiten. Na in de week nog twee oefenpotje te hebben gefloten om toch vooral het ritme en het goede gevoel terug te krijgen, wat nog lukte ook, mocht ik de volgende zondag naar het verre oosten van Brabant waar twee middenmoters het tegen elkaar opnamen. Nu dreigde koning winter nog even roet in het eten te gooien maar gelukkig liet hij de zondag nog ongemoeid. Niet dat het tropisch was die dag maar de velden waren bespeelbaar. De eerste blunder van de dag maakte ik ’s morgens al. Ik dacht gezien de nachtvorst zal ik toch maar even bellen naar deze vereniging want zo een eind voor niks rijden leek mij niet handig. Ik kon de club echter niet in het adressenboek vinden. Het bleek dat ze eigenlijk tot een ander district hoorden. Dan maar even de website geraadpleegd en gebeld met de vraag of het doorging. Een vriendelijke stem aan de andere kant zei dat het bij hun altijd doorging want ze hadden kunstgras. Dat sloeg natuurlijk in als een bom bij mij als kunstgras hater. Mij goede gevoel was direct weg maar toch maar afgereisd. Bij aankomst bleek wel dat het een splinter nieuw kunstgras veld was. Na een vriendelijke ontvangst begaf ik mij op het veld en was ik aangenaam verrast. Het is duidelijk dat kunstgras zich doorontwikkeld. Wat een prachtig veld en het was nauwelijks van echt gras te onderscheiden. Hier rolde de bal ook normaal op en kon de eigenlijk alles doen wat je op een gewoon veld ook kan doen. Dus als al het kunstgras in de toekomst van deze kwaliteit wordt dan ben ik helemaal om! De bezoekers kende ik nog van een wedstrijd uit het begin van het seizoen toen het denk ik dertig graden warmer was. Ze waren toen verbaal zeer nadrukkelijk aanwezig maar na verloop van tijd kreeg ik ze toen stil. Het was duidelijk dat ze ook deze middag maar voor één ding waren gekomen en dat was de scheids afzeiken. Hierdoor vergaten ze ook te voetballen en kregen ze volledig terecht twee doelpunten rond hun oren. Toen ze daarna besloten toch iets minder op mij te gaan letten kwamen ze beter in hun spel en scoorde tegen. Vlak voor rust leken ze zelfs gelijk te komen. De spits knalde de bal tegen de onderkant van de lat en hij stuitte volgens mijn waarneming niet geheel achter de lijn terug het veld in. Dus geen doelpunt. Natuurlijk brak toen een storm van kritiek los. Omdat ik een hekel aan hun had zou ik de goal bewust niet toekennen. Het eerste was juist het tweede absoluut niet. Gelukkig was het ook net rust en kon iedereen even afkoelen. Na rust waren ze toch een stuk rustiger en probeerde ze uit alle macht de gelijkmaker te forceren wat helaas voor hun niet lukte. Naar het einde toe werd het ook steeds harder en moest ik na één gele kaart in de eerste helft nog drie gele kaarten geven. Na het laatste fluitsignaal was ik toch wel benieuwd naar de reacties. Het viel nog helemaal niet tegen. Een aantal spelers van de bezoekers complimenteerde mij zelfs nog en dat was niet sarcastisch bedoeld. Ook mijn assistent en de leider waren zeer positief. Alleen de trainer had het duidelijk moeilijk. Hij liep zonder een hand te geven van het veld maar maakte dat later in de bestuurskamer gelukkig weer goed. Natuurlijk wilde ik na afloop wel weten of ik het goed had gezien bij die bal op de lijn. Helaas zijn we er niet uitgekomen. In beide kampen waren er mensen die vonden dat hij er wel over was maar ook in beide kampen waren er die vertelden dat ik het prima had gezien. Ik zal het dus nooit helemaal zeker weten. Hoewel ik een beter gevoel over mijn eigen prestatie had dan de week ervoor reed ik toch met een knagend gevoel naar huis. Misschien wordt ik echt wel de oud voor deze hobby. Hopelijk komt het gevoel van voor de winterstop snel weer terug want op dit moment ben ik duidelijk zoekende naar de goede flow. Voorlopig heerst echter koning winter en moeten we nog maar afwachten of er een column geschreven kan worden in februari. We zullen zien………….                 

Kees     

Advertentie