De column van Kees


Geplaatst op 29 augustus 2011 - Door Izaak Lamse

Augustus

Begin augustus begon het seizoen voor mij weer met de eerste oefenpot. Ik was inderdaad in groep twee gebleven maar mijn klassering viel me toch wel zwaar tegen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mezelf behoorlijk belachelijk heb gemaakt door tegen verschillende mensen te zeggen dat ik aan promotie dacht. Ik ben maar een plaats of drie boven de degradatie streep geëindigd! Ik begrijp in ieder geval helemaal niets meer van het rapportagesysteem. Als ik naar mijn rapporten kijk dan zie ik toch echt bijna alleen maar A tjes. Maar goed echt belangrijk is dit allemaal niet als je ziet dat we eind juni afscheid hebben moeten nemen van een zeer gewaardeerd jong lid van onze vereniging. Dan vervaagd alles en is er eigenlijk niets meer belangrijk. Maar omdat ik weet dat hij mijn stukjes ook graag las gaan we maar onverdroten verder. Ook dit jaar begon mijn voorbereiding al weer vroeg. De eerste week van augustus mocht ik al weer opdraven. Traditie getrouw begin ik altijd in een wereldberoemd vissersdorp. Als alle wedstrijden zo leuk worden als deze eerste oefenwedstrijd dan wordt het een super seizoen maar ik weet nu al dat dit niet het geval zal zijn. Maar deze pot kunnen ze mij al niet meer af pakken. Ook de tweede wedstrijd drie dagen later was leuk. Dit keer mocht ik op het eigen dorp mijn kunsten vertonen. De tegenstander was dit keer de ploeg van het vissersdorp waar ik begonnen was dus dat gaf wederom geen problemen. De dag erna mocht ik fluiten op één van de vele toernooien die Zeeland rijk is in de voorbereiding. Langzamerhand ging ik beseffen dat het allemaal wel veel van het goede was. Mijn lichaam ging aangeven dat ik zeer binnenkort een respectabele leeftijd ging bereiken en daarom toch best wat rustiger aan mocht doen. Je kon goed merken dat er bij dit toernooi wat op het spel stond wat de wedstrijden waren scherper dan ik tot dan toe gewend was. Toch liep het los van het lichaam lekker. Weer twee dagen later stond de verliezers ronde van dit toernooi op het programma en mocht ik wederom opdraven. Deze avond waren de wedstrijden rustiger dan twee dagen eerder dus had ik niet veel problemen. De volgende dag mocht ik opdraven bij een toernooi op het eigen dorp. Direct in de eerste wedstrijd had ik mijn handen vol. Hierop heb ik maar eens gevraagd of ik misschien per ongeluk in een Europese topper was terecht gekomen. Wat stonden deze ploegen strak! Gelukkig werd het na mijn vraag rustiger maar echt makkelijk maakte ze me het niet. Gelukkig verliep de rest van het toernooi een stuk rustiger al had ik in de finale nog wel last van een grensrechter die al de nodige alcoholische versnaperingen had gehad. Zoiets begrijp ik dus echt niet. Als je weet dat je ploeg nog in de finale moet spelen. Maar goed ook dat liep goed af. De Dinsdag erop was mijn laatste oefenpot wederom op het eigen dorp. Ook deze wedstrijd liep vlotjes en zodoende wordt het wel een beetje een saai verhaal. Maar de zaterdag erop ging het dan toch “echt” beginnen met de eerste bekerwedstrijd. Op het laatste moment werd er nog een wijziging doorgevoerd en mocht ik mijn kunsten vertonen in de stad waar ik tegenwoordig ook mijn brood verdien. Zij ontvingen een ploeg van de overkant. Het was die middag wat broeierig maar toch maakte beide ploegen er een hele leuke wedstrijd van. Voor de rust scoorde ze allebei een keer. Net na rust maakte de keeper van de thuisclub een enorme blunder en kwamen de gasten goedkoop aan de leiding. Toen brak er wat bij de thuisclub en konden de gasten nog twee keer scoren. Binnen het veld was het een erg leuke wedstrijd. Helaas staat de trainer van de bezoekers bekend om zijn eeuwig verbaal geweld tegen de scheidsrechter en hoewel hij zich een hele wedstrijd redelijk rustig hield kon hij het een minuut voor tijd toch weer niet laten. Bij een wat ongelukkige actie van een speler van de thuisclub had ik geel kunnen trekken maar gezien de verhoudingen in het veld en de nog resterende tijd besloot ik het verbaal op te lossen. Dit tot groot plezier van alle spelers. Toen kwam de ware aard van de trainer toch nog even naar boven en beet hij me toe dat ik gewoon mijn werk moest doen en niet mocht marchanderen. Op dat moment bleef ik de rust zelfde en zei helemaal niets hetgeen toch wel heel bijzonder voor mij is. Wel heb ik hem geprobeerd in de grond te kijken maar dat mislukte helaas. Waarschijnlijk was de ondergrond iets te hard. Toen ik een minuutje later affloot had ik overigens weer wel direct een kinderachtig plan. Ik zou hem bij het verlaten van het veld volledig negeren. Ik weet dat dit altijd als een rode lap op een stier werkt maar ik blijf het af en toe toepassen. Achteraf ben ik er zeker niet trots op maar ook deze man reageerde alsof hij door een bij gestoken werd. Hij vond het geen steil wat ik deed en zei dat ik een grote kerel moest zijn. Ik heb hem er toen op gewezen dat de kans dat ik nog groei klein is en dat ik dus mijn huidige lengte niet zal overtreffen. Ook heb ik hem nog verteld dat ik het heel kinderachtig vond dat hij iemand een kaart aan wilde smeren in de laatste minuut van een wedstrijd die prima verliep. Voor dergelijke mensen heb ik geen respect zo heb ik hem laten weten.  Daarom krijg je ook geen hand van mij zo heb ik hem verteld. Hij bleef me achtervolgen tot aan de kleedkamer deur en bleef zelfs nog een tijdje doorpruttelen toen ik die allang achter mij dicht had getrokken. Na een verkwikkende douche keek ik alweer wat vrolijker tegen de situatie aan. Eigenlijk was het gewoon een hele leuke wedstrijd geweest en was mijn reactie overtrokken. Ik dacht er zelfs over het even met de trainer uit te praten maar hij was helaas in geen velden of wegen te ontdekken. Maar wie weet kom ik hem in de competitie nog wel eens tegen want het is tenslotte een zondagclub. De dinsdagavond erop was ik weer in de running voor de tweede bekerronde. Dit keer mocht ik op het mooie Zuid-Beveland blijven voor een wedstrijd tussen twee Bevelandse ploegen. Het was best lang geleden dat ik bij de thuisclub was geweest. Dus reed ik prompt een één richting straat in. Gelukkig herstelde ik mijn fout snel. De ontvangst was prima al mochten we niet in de bestuurskamer want daar hield de trainer van de thuisclub zijn bespreking. Ik heb daar toch altijd een beetje moeite mee. Doe het of voordat de scheidsrechter en de tegenstander komen of doe het in het kleedlokaal. De bezoekers hadden overigens opmerkelijk veel moeite om het wedstrijdformulier in te vullen. De man die het moest doen liep regelmatig weg en kwam dan met een rood hoofd weer terug. Toen ik na mijn warming up nog steeds geen formulier plus pasjes in mijn hok had werd het me toch wat al te gortig. Ik ben toen maar eens naar de bestuurskamer gelopen en daar zat hij nog steeds te zuchten en te steunen. Wat bleek er was een pasje kwijt. Men had de keeper van het tweede belooft dat hij vanavond mocht keepen maar nu was zijn pasje er niet. Ik was direct duidelijk dan speelt hij niet. Dan is men natuurlijk niet blij en heb je een angstig voorgevoel dat het wel eens een heel vervelende avond kan gaan worden. Maar dat werd het nu juist niet. Het werd een super avond met twee sportieve ploegen die er toch een stevige wedstrijd van maakten. En last but not least moet ik zeggen dat het bij mij ook lekker liep. Nu had ik ook best geluk want alles zat mee. Zo laat je een keer doorspelen als de grens vlagt maar die geeft ook gelijk toe dat hij fout zit. Je geeft een keer voordeel wat er ook heerlijk uitkomt en je staat op de achterlijn als de bal net niet over de doellijn gaat kortom dit was een superavond. Maar voorop gesteld de ploegen waren ook super. Zo speelde de bezoekers zonder pardon de bal over de zijlijn toen een speler van de thuisploeg geblesseerd raakte terwijl ze toch aan een kansrijke aanval bezig waren. Maar ook de thuisploeg deed een duit in het zakje door direct te stoppen met spelen toen ze de bal vol in een tegenstander zijn gezicht raakte. En zelfs het score verloop was leuk. Bij rust hadden ze allebei twee keer gescoord op het eind had de thuisclub daar nog twee en de bezoekers nog één doelpunt aan toegevoegd. Als je dan onder de douche staat dan denk je wat heb ik toch een hele leuke hobby! Vervelend is wel dat de meeste van de volgende wedstrijden minder leuk zullen zijn maar dat is dan maar zo. De laatste bekerwedstrijd was op de zaterdag erna en het was een voor mij historische wedstrijd want het was voorlopig de laatste op Zaterdag. Vanaf volgende week als de competitie begint fluit ik tenslotte op zondag. Ik mocht naar het meest noordelijke eiland van Zeeland alwaar de plaatselijke trots het opnam tegen een West-Brabantse ploeg. Er stond nog wat op het spel want de winnaar zou zich plaatsen voor de volgende ronde. Bij aankomst kreeg ik de eerste teleurstelling te verwerken. Men vertelde mij dat het hoofdveld was afgekeurd wegens de overvloedige regenval van die morgen en dat we op het tweede veld moesten voetballen. Nu zag ik wel dat dit veld redelijk kort was dus dat is dan weer een voordeel maar het had weinig sfeer. Verder was het niveau van de wedstrijd bar en boos. Beide ploegen hanteerde vrijwel uitsluitend de lange bal die door de harde wind bijna nooit aankwam. Verder was het gras veel te lang dus rolde de bal ook nog slecht. Gelukkig was het de eerste helft nog wel een hele sportieve wedstrijd. In de tweede helft werd het toch wat grimmiger omdat ze allebei graag wilde winnen. Bovendien kwamen er invallers in bij beide ploegen. Aan allebei de kanten zat er daar één bij die meende het vuurtje op te moeten stoken. Zij hadden allebei de eer mijn eerste twee gele kaarten van het seizoen te mogen ontvangen. Toen de gasten kort voor tijd scoorde moest ik nog even alle zeilen bij zetten omdat de thuisploeg het moeilijk kon verteren. Kortom het was niet de meest leuke middag van mijn fluitloopbaan maar het kan ook erger. Overigens wil ik alle verenigingen die om vijf uur ’s middags voetballen voor de beker erop wijzen dat scheidsrechter ook net mensen zijn en soms ook voedsel nodig hebben. Ik heb het nu twee keer meegemaakt dat je voor of na de wedstrijd helemaal niets te eten aangeboden krijgt en dat vindt ik toch wel triest. Tenslotte is het voor mij rond die tijd normaal om te eten. Het hoeft geen drie gangen diner te zijn maar een broodje is altijd welkom. De eerste maand van het nieuwe seizoen zit er al weer op. Kijken wat de volgende op gaat leveren.

Kees   

Advertentie