De Column van Kees


Geplaatst op 07 juni 2011 - Door Izaak Lamse

De laatste van het seizoen

Mijn eerste optreden in mei was op een naburig eiland. De thuisclub was nog eerste klasser maar was inmiddels wel gedegradeerd. Het was dus voorlopig althans hun laatste thuiswedstrijd in de eerste klasse. Voor de bezoekers uit Gelderland stond er nog na-competitie op het spel. Een paar weken geleden had ik van een andere vereniging gehoord dat de ontvangst en dergelijke niet goed meer zou zijn dus ik was benieuwd. Toen ik aankwam was de bestuurkamer inderdaad leeg en toen ik er al een paar minuten zat bleef hij leeg. Mijn humeur zakte natuurlijk per minuut maar toen zag een bekende mij zitten en vroeg aan mij waarom ik daar zo alleen zat. Ik zei dat ik het toch wel fijn zou vinden als er iemand van het bestuur op zou komen dagen. Lachend zei hij dat het dan misschien handig zou zijn als ik naar de bestuurskamer ging. Wat bleek men had een nieuwe bestuurskamer op een andere plek. Zat ik daar toch zwaar voor schut! Toen ik inderdaad naar deze ruimte ging zat men al verwachtingsvol op mij te wachten. Wat volgde was een prima ontvangst met zelfs een programmaboekje en al. Op weg naar mijn kleedkamer kwam ik nog allerlei bekende tegen dus dat schoot niet op. Door de aanhoudende droogte leek het veld meer op een woestijn en van goed voetbal kon dan ook geen sprake zijn. Na in het begin van de wedstrijd even duidelijk aan te geven wat ik wel en niet leuk vond deze middag werd het een lekkere wedstrijd om te fluiten. Hoewel ik me er af en toe op betrapte niet meer super scherp te zijn. Zo ging een duidelijke ingooi voor de thuisclub naar de bezoekers en floot ik te snel bij een buitenspel situatie waardoor iemand die niet buitenspel stond ten onrechte werd terug gefloten maar goed wie fluit er zonder fouten. De thuisclub kon het tot aan de rust goed bijbenen. Ze hadden twee keer gescoord en de gasten drie keer dus het was nog steeds een echte wedstrijd. Na de rust scoorden de bezoekers wederom drie keer maar de thuisclub kon daar niets meer tegenover stellen dus werd het toch een forse nederlaag. Maar gelukkig bleef het een leuke wedstrijd. De thuisclub bleef ook gewoon sportief en dat is wel prettig. Na afloop was het wederom prima voor elkaar inclusief de bekende snackjes dus ik had niets te klagen. De week daarna was de laatste competitieronde en geloof het of niet ik was vrij! Maar gelukkig kwam er op dinsdag nog een na-aanstelling in de mailbox. Ik mocht wederom naar het district west. De thuisclub speelde in een stad die bekend is om zijn jenever. De bezoekers kwamen uit een naburig dorp en konden nog een periode titel pakken dus er stond ook nog wat op het spel. Het veld lag midden in een park wat landelijk bekendheid heeft door een moord dus dat was wat minder maar overdag was er niets engs aan het park te ontdekken. Mijn warming-up had ik ook direct te pakken want het parkeerterrein lag ongeveer tien minuten van het veld af. De ontvangst was hartelijk. De thuisclub gaf aan dat er voor hun toch niets meer op het spel stond en dat ze hoopte er nog een leuke wedstrijd van te maken. Daar dachten de spelers echter anders over. Toen ik na vier minuten een strafschop voor de bezoekers gaf kon ik geen goed meer doen. Wat een vervelend stelletje voetballers was dat zeg. Bij de penalty voerde de keeper eerst ook nog een heel toneelstuk op. Net toen ik hem geel wilde geven stopte hij. Aanvankelijk roerde ook de bezoekers hun mond goed maar die waren dat gelukkig snel beu en hadden in de gaten dat ze zo alleen maar uit hun spel werden gehaald door de thuisclub. Die gingen vrolijk door met vervelend doen. Zelfs toen ze gelijk kwamen veranderde hun gedrag niet. Ik was het op een gegeven moment echt heel erg zat. Toen de aanvoerder voor de zoveelste keer zijn ongenoegen meende te moeten spuien heb ik de gele kaart maar voor de dag getoverd. Dat hielp wel iets maar toen ze wederom op achterstand kwamen begon het commentaar weer. In de rust maar eens even een goed gesprek met de aanvoerder gehouden en zowaar dat hielp de tweede helft wel. Gelukkig scoorde de bezoekers nog twee keer dus kreeg de thuisclub zijn verdiende loon. Ik moest nog een gele kaart voor commentaar geven maar daar bleef het bij. Deze heer was overigens de zoon van een ex profvoetballer waarvan de achternaam een grote rol speelt in het sprookje van roodkapje. Ik moet eerlijk zeggen de appel valt niet ver van de boom. Tot mijn stomme verbazing vonden ze na afloop dat ik prima had gefloten. Daar begrijp ik dus echt niets van maar goed dat zal ik ook wel nooit begrijpen. De bezoekers werden overigens geen periode kampioen omdat een andere club ook gewonnen had. Dus geen feest. Jammer dat zo’n vervelende wedstrijd je seizoen af moet sluiten maar ik hoopte natuurlijk dat er nog wat moois in de na-competitie kwam. En dat moois kwam maandag al. Ik mocht een wedstrijd fluiten om promotie naar de tweede klas. De thuisclub speelde niet heel erg ver van mijn woning af en zij namen het op tegen een ploeg uit het Brabantse. Natuurlijk was deze wedstrijd met twee neutrale assistenten en dat is altijd heerlijk fluiten. Omdat de eerste assistent bij mij in de buurt woonde heb ik die op de heenweg opgehaald en de tweede assistent was keurig op tijd bij het sportpark zodat we als team het sportpark konden betreden. Daar waren we er nog net getuige van dat de plaatselijke kaartjesverkoper werd platgewalst door een bus supporters van de bezoekers. Ik heb begrepen dat het gederfde entree geld later ruimschoots gecompenseerd is door de bierconsumptie en ook de kaartjesverkoper is er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. De ontvangst was prima en daarna kon ons ritueel van omkleden en warmlopen beginnen. Omdat het dichtbij was zie je veel bekende en dat is altijd leuk. De entourage was ook geweldig. Een kleine vierhonderd man publiek en een prima sfeer geven je als trio toch een kik. De thuisclub startte voortvarend. Ik had overigens al vrij snel een moment waardoor zo’n wedstrijd heerlijk gaat lopen. Een aanvaller van de thuisclub wilde naar het doel snellen maar werd net over de middenlijn langdurig aan zijn shirt getrokken. Ik liet aanvankelijk doorspelen omdat hij in balbezit leek te blijven maar toen hij dat niet deed floot ik af en gaf de overtreder alsnog geel en een vrije trap tegen. Uit die vrije trap scoorden ze nog ook dus was dat een heerlijk moment. Even later trok ik ook geel voor de thuisclub en had ik dus twee gele kaarten binnen het kwartier. Dan neem je een risico maar het pakte heel goed uit. Even later verdubbelde de thuisclub de voorsprong en leken ze op rozen te zitten. Daar dachten de bezoekers echter anders over en maakte nog voor de rust gelijk. De samenwerking met mijn twee assistenten verliep perfect. In de tweede helft namen de bezoekers zelf een voorsprong maar nu maakte de thuisclub weer gelijk. Even werd het wat scherper en moest ik wederom twee keer geel geven maar ook deze keer pakte dat goed uit. Ongeveer tien minuten voor tijd kwam de thuisclub op voorsprong en leek de wedstrijd echt beslist maar in de laatste minuut maakte de bezoekers wederom gelijk. Acht doelpunten eerlijk verdeeld waar maak je dat nog mee. Na afloop kregen we als arbitraal trio van alle spelers een hand en dat geeft een goed gevoel! Kortom een heerlijk toetje dat naar meer smaakte. De maandag erop zag ik dat mijn mailbox wederom gevuld was en tot mijn vreugde mocht ik wederom fluiten. De blijdschap sloeg echter snel om toen ik zag om welke wedstrijd het ging. De eerste wedstrijd was met liefst vijf doelpunten verschil door de thuisclub gewonnen dus deed de return er eigenlijk niet meer toe. Overigens heeft Groningen inmiddels bewezen dat dergelijke gedachten onzin zijn. In de loop van de week ging ik er toch wel weer zin in krijgen en dacht ik bij mezelf kom op maakt er nog een mooi slot van. Natuurlijk de beide assistenten gebeld en zij hadden er gelukkig ook nog zin in. De thuisclub bivakkeert in het oostelijk gedeelte van onze schone provincie en de bezoekers komen uit het westelijke gedeelte. De ontvangst was in ieder geval aller hartelijkst en we begonnen met een goed gevoel aan de wedstrijd. Het liep heerlijk en de thuisclub ging toch op zoek naar de noodzakelijke vijf treffers. Het lukte hun absoluut niet maar het werd toch een echte wedstrijd. Ze bleven het proberen. Ook mijn beide assistenten functioneerden goed.  Kort voor tijd viel er dan toch nog een doelpunt maar dat was voor de bezoekers. Gelukkig maar één gele kaart nodig gehad en op een heel slecht veld toch nog een leuke middag gehad. Voor mijn gevoel was het seizoen met deze wedstrijd teneinde maar tot mijn ontembare vreugde rolde er maandag nog een aanstelling in de mailbox. Weliswaar viel deze wedstrijd in juni maar ik neem hem toch maar even mee in de laatste column van het seizoen. Ik mocht naar het Dordtse om de finalewedstrijd te fluiten voor promotie naar de 2eklasse. De thuisploeg had de eerste wedstrijd ook al gewonnen met één doelpunt verschil dus hadden zij aan een gelijkspel deze middag voldoende. Iedereen was keurig op tijd aanwezig op het sportpark dus kon ik met mijn twee assistenten en de trio begeleider de bestuurskamer betreden. Het was erg warm die middag dus dat is een extra verzwarende factor. Tijdens de warming up bleek al wel dat het ook lekker druk ging worden. Het was natuurlijk ook nog erg spannend. Na nog even de afspraken met mijn assistenten door te hebben genomen konden we de ploegen halen en gingen we naar het veld waar we werden onthaald met het gebruikelijke vuurwerk. Wat een prachtige sfeer. Al direct in het begin scoorde de thuisploeg en leek de spanning van de wedstrijd af maar niets was minder waar. De bezoekers wilden zich niet zomaar naar de slachtbank laten lijden en gooide er een schepje bovenop. De wedstrijd werd ook harder en ik moest al drie keer naar de borstzak grijpen. Kort voor rust twijfelde ik zelfs even over rood maar hield het bij geel wat achteraf ook wel de juiste beslissing leek te zijn. De bezoekers maakte voor rust nog gelijk en gingen na rust op zoek naar de voorsprong. Die kwam er ook toen een speler van de thuisclub de bal knullig verspeelde en ging liggen. Zowel mijn assistent als ik vonden het geen overtreding en direct uit de counter scoorde de bezoekers. Toen was ik natuurlijk bij de thuisclub toch even de gebeten hond maar dat was gelukkig snel over toen ze weer gelijk maakte en in de laatste tien minuten counterden ze naar nog twee doelpunten. Toch wilden de bezoekers niet opgeven en maakte ook zij weer een doelpunt. Zo bleef het spannend en ook stevig tot het laatst. Nog twee gele kaarten in het tweede bedrijf waren er nodig om de boel in het gareel te houden. Waarbij ik overigens bij die laatste kaart weer even aan rood dacht maar het niet heb gedaan. Na het laatste fluitsignaal barstte de vreugde bij de thuisclub natuurlijk los maar wat mij dan persoonlijk goed doet was het feit dat alle spelers en de trainer van de bezoekers het arbitrale trio kwamen bedanken. Kijk daar doe je het voor. Als team denk ik dan ook dat we terug konden kijken op een heerlijke finale. Al met al kan ik terug kijken op een leuk seizoen. Weinig vervelende wedstrijden gehad en liefst drie wedstrijden mogen fluiten in de na-competitie. Nu maar afwachten wat het wordt met betrekking tot volgend seizoen. Ik ga er maar vanuit dat ik gewoon groep twee scheidsrechter blijf. Half juni weet ik meer. De grote verandering voor volgend seizoen is dat ik mijn kunsten op zondag ga vertonen. Dat zal toch na vijftien jaar wel even wennen zijn. Maar je komt toch weer eens ergens anders. Voorlopig tien weken geen voetbal en dat is ook wel weer eens prettig. Vanaf augustus ga ik de pen weer oppakken. Ik denk wel dat ik de rubriek een andere naam ga geven want een echte column is het niet. Rest mij nog om iedereen een prettige vakantie te wensen en tot na de zomer stop.     

Kees                       

Advertentie