De coloumn van Kees


Geplaatst op 03 mei 2011 - Door Izaak Lamse

April

In een maand waarin bij een grote club iedereen over elkaar rolt en de KNVB opnieuw aangeeft dat als je aan een scheidsrechter zit je lang geschorst wordt mocht ik beginnen in het Dordtse. Een ploeg die nog meedoet voor de titel moest het opnemen tegen een ploeg die vecht tegen degradatie. Beide ploegen had ik al een keer eerder gefloten dit seizoen zonder problemen. Al noemde de trainer van de bezoekers mij na afloop van die wedstrijd wel een arrogante kwal. Maar goed dat kan hij beter zeggen dan iemand met zijn volle verstand. Ik had me voorgenomen om hem in ieder geval voor de wedstrijd te mijden. Met de trainer van de thuisclub heb ik altijd een goede band en hij maakte ook direct een praatje toen ik aan mijn warming-up begon. Ik zag de andere trainer al kijken. Hem heb ik genegeerd want ik wilde mijn reputatie van arrogante kwal wel waarmaken. Hij deed zelf ook geen pogingen om mij te benaderen dus dat zat wel goed. Overigens bespeurde ik bij de leiding van het team toch een bepaalde stroefheid jegens mij. Bij de spelers overigens helemaal niet. Het was die middag extreem warm voor de tijd van het jaar dus ik liep behoorlijk te puffen en te steunen maar natuurlijk hadden de spelers het ook warm. Toch ontspon zich een erg leuke wedstrijd. Weliswaar niet echt goed voetbal maar wel veel passie en strijdlust op een goede manier. Ik had deze middag maar twee geeltjes nodig maar had er misschien wel meer kunnen geven. De sfeer in de wedstrijd was echter dermate goed dat ik dat niet nodig vond. Voor mezelf vond ik het lopen matig maar de wedstrijd zelf liep heerlijk. Helaas zag ik ook deze week geen geldig doelpunt. In de laatste minuut scoorde de thuisclub nog wel maar dat was uit buitenspelpositie waar men het overigens ook mee eens was. Het leermomentje van de week zat er ook weer in. Op een bepaald moment wil een verdediger uitverdedigen maar krijgt een duw in zijn rug ik wil fluiten maar ze kunnen uitverdedigen. Wel kreeg hij door die duw de bal tegen zijn hand. Iedereen die de thuisclub goed gezind was schreeuwde natuurlijk om een strafschop maar ik liet doorspelen. Na afloop werd er over dit moment nog veel gesproken. Toen ik uitlegde dat hij door een duw hands maakte zei men dan had je beter direct kunnen fluiten dan was het voor iedereen duidelijk geweest. Daar had men gelijk in dus dat gaf ik ook toe. Daar stonden ze raar van te kijken. Een scheids die een foutje toegeeft! Na het laatste fluitsignaal was ik wel benieuwd hoe de reactie van de trainer van de bezoekers zou zijn. Ik zag in mij ooghoeken dat hij in ieder geval mijn kant opkwam. Hij schudde me inderdaad de hand en zei prima gefloten deze middag. Nou die kon ik toch weer bijschrijven. Ook de spits van de bezoekers had nog wel een leuke. Hij zei scheidsrechter goed gefloten hoor. Dat zeg ik eigenlijk nooit zo zei hij meestel zeg ik alleen bedankt. Ook de thuisclub strooide driftig met complimenten dus ik ging spontaan naast mijn schoenen lopen. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik op het lopen na ook wel erg tevreden was over mijn optreden. Nu maar hopen dat ik dit niveau vast kon houden. De week erna mocht ik naar het West Brabantse land. De koploper in de tweede klas nam het op tegen de nummer laatst van de tweede klas die van een naburig Zeeuws eiland kwam. Op de heenweg zag ik al dat het nog een hele puzzel zou gaan worden om terug te keren naar mijn eigen provincie. Er was weer eens een stuk autobaan afgesloten om er een nieuw laagje asfalt op te leggen. Maar dat was van later zorg eerst de wedstrijd. Het was zonovergoten en niet te warm dus wat wil je nog meer. De ontvangst was zoals gebruikelijk bij deze vereniging zeer prettig. Overigens waren de gasten ook blij me te zien dus dat beloofde wat. Het eerste kwartier kwam de wedstrijd niet lekker op gang. Eerst verdraaide de rechtsback van de bezoekers terwijl er helemaal niemand in de buurt was zijn knie en een paar minuten later vielen er twee spelers van de bezoekers over elkaar heen waarbij er een duidelijke “krak” te horen. Ook deze speler kon natuurlijk niet verder. Gelukkig kwamen er daarna geen ernstige blessures meer voor. De thuisploeg had duidelijk zijn middag niet en liep vooral tegen zichzelf te voetballen. De bezoekers loerde op de counter en kort voor de rust lukte dat een keer uitstekend waardoor ze de leiding namen. Net na rust maakte de thuisclub gelijk en daar leek het bij te blijven. Tot vijf minuten voor het einde de bezoekers wederom een vlijmscherpe counter uitvoerde en afronden met een schitterende bal in de bovenhoek. Daar bleef het wel bij hoewel ik nog vijf minuten blessuretijd bijtrok. De trainer van de bezoekers had het niet meer en vroeg mij regelmatig vriendelijk om er toch maar mee te stoppen. Toen ik dan ook eindelijk affloot sprong hij een gat in de lucht. Ik had de wedstrijd gelukkig zonder kaarten af kunnen doen. Helaas wilde de keeper van de thuisploeg daar schijnbaar een stokje voor steken. Hij begon een partij te zeuren over de veel te korte blessuretijd. Net toen ik een kaart voor hem wilde trekken hield hij zijn mond en liep weg. Daarmee leek de kous af. Bij het aflopen van het veld kreeg hij het echter aan de stok met de buschauffeur van de bezoekers! Om hem te beschermen tegen zichzelf pakte ik hem aan zijn arm en zei dat hij beter met me mee kon lopen. Dat vond hij eigenlijk wel een strak plan. Plotseling kwam er echter een man uit het publiek die mij een duw wilde geven en riep dat ik van zijn zoon af moest blijven!   Hij kwam echter niet ver omdat hij snel in zijn kraag werd gegrepen. Nu ken ik dit soort situaties wel bij de jeugd maar dat een vader zijn dik in de dertig zijnde zoon nog te hulp moet schieten is eigenlijk wel heel erg lachwekkend. Gelukkig liep de keeper rustig met me mee dus dat liep goed af. Buiten is het schijnbaar nog een tijdje onrustig geweest. Maar gelukkig bleef het bij bekvechten. Na een heerlijke douche toch een prima gevoel over deze pot. Dat gevoel werd in de bestuurskamer onderschreven. Zelfs de verliezende partij was tevreden. Nu begon de puzzel om thuis te komen. Als ik de gewone omleiding ging volgen dan zou me dat twee uur gaan kosten dus ik besloot om de binnenlanden van Brabant op te zoeken. Hoewel ik niet helemaal tevreden was lukte het me toch vrij aardig om kruip door sluip door te komen waar ik wilde. Ik nam zelfs nog een onvervalste strook kasseien mee. Dat was wel toepasselijk want de volgende dag werd Parijs – Roubaix verreden. In een goed uur stond ik toch weer thuis en daar was ik best trots op. De dinsdagavond erop mocht ik een inhaal duel fluiten. Het betrof een echte streekderby in het land van Heusden en Altena. Ik had al eerder op deze wedstrijd gestaan maar toen werd hij afgelast. Ik was dan ook best blij dat ik hem terug kreeg. Was afgelopen zaterdag de terugreis een drama nu was de heenreis een hel. Omdat de thuisploeg geen licht heeft moest de wedstrijd al om half zeven beginnen dus dat hield in dat ik dwars door de spits moest reizen. Hoewel ik al een reismarge van een half uur had ingebouwd kwam ik door alle fileperikelen pas veertig minuten voor aanvang aan. Nu ken ik wel hele goede scheidsrechters die soms maar een half uur voor aanvang aankwamen en dan nog rustig een bakje deden maar voor mijn gemoedstoestand is het niet goed. Ik kwam dan ook redelijk gestressd in de bestuurskamer aan. Overigens vloeide alle stress direct weg bij het aanschouwen van de wedstrijdsecretaris van de thuisploeg. Ik zal u verdere details helaas moeten besparen omdat ik anders alle feministische organisaties van Nederland over me heen krijg maar een collega scheidsrechter had een paar maanden terug niets teveel of te weinig gezegd. Het was dit keer een genot om het digitale formulier in te vullen. Na een vluchtig bakje koffie kon ik gaan omkleden en deed ik mijn kortste warming-up ooit. Wel geteld één rondje rond het veld. Het leek niet de ideale voorbereiding maar toch zat ik direct goed in de wedstrijd. Het was een echte derby met alles erop en eraan. Drie tot vierhonderd man publiek wat wil een scheids nog meer. Tot zo’n tien minuten voor rust had ik ook echt een super gevoel. Ik had één gele kaart nodig gehad en de bezoekers hadden één keer gescoord. Voor de rest was er niks aan de hand. Maar toen had ik gewoon even tien mindere minuten. Ik nam twee warrige beslissingen en in zo’n wedstrijd geeft dat direct heftige reacties. Gelukkig kon ik me de eerste twintig minuten na rust herpakken en liep het eigenlijk weer goed. Maar toen kwam de gelijkmaker van de thuisploeg. Een voorzet werd bij de tweed paal binnengewerkt. Volgens een aantal spelers en vooral de keeper van de bezoekers was hij met de hand beroerd. In mijn waarneming was het via zijn dijbeen. Later bleek uit een foto dat het inderdaad zijn dijbeen was maar je loopt dan toch even te twijfelen. Het werd nu ook harder en ik moest alle zijlen bij gaan zetten er volgde nog twee gele kaarten en ik kwam bijna ogen en oren te kort. Uit twee vrije trappen scoorde de thuisploeg nog twee keer en dat gaf natuurlijk ook nog de nodige reacties bij de bezoekers. Toch kreeg ik na afloop van bijna iedereen een hand en dat geeft me altijd een goed gevoel. Na een verkwikkende douche op naar de bestuurskamer. Tot mijn grote genot blokkeerde het formulier volledig en moest ik mij dus nog enige tijd ophouden in de buurt van de wedstrijdsecretaris. Helaas ging het formulier er na een kwartier toch door maar aan alle mooie dingen komt een eind. Na een vlot verlopen terugreis tevreden naar bed. De zaterdag erop mocht ik naar het Rotterdamse. Ik was uitgeleend aan district west. Ik mocht naar een vereniging die al om één uur ‘s middags zijn thuiswedstrijden afwerkt. Het is de zaterdagtak van een zondagvereniging die in de hoofdklasse speelt. Ik ging niet met al te veel plezier daar naar toe. Meestal is het organisatorisch niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig had ik mij met betrekking tot de route goed voorbereid want anders zou je dit veld echt nooit vinden. Het was weggestopt in een park. De laatste vijfhonderd meter ging je over een soort veredeld fietspad. Maar goed je moet alles een keer meemaken. Mijn organisatorische vooroordelen konden al direct de prullenbak in want het was prima voor elkaar wat betreft de ontvangst. Natuurlijk vroeg ik waarom ze op dit onchristelijke uur voetbalden. Dit had volgens hun te maken met het feit dat de A junioren landelijk speelden. Maar toen ik zei dat die toch helemaal niet thuis speelden stokte het een beetje. Eigenlijk kwam het er volgens mij op neer dat ze het ook gewoon niet meer wisten. Want na de wedstrijd bleef het veld gewoon onbespeeld! Maar goed daar hoef ik me eigenlijk niet druk over te maken. Nadat ik mij had verkleed in de zeer gedateerde maar wel schone kleedruimte bleek dat het veld ook gedateerd was. Maar het was wel egaal en dat is ook wat waard. Binnen twintig minuten had de thuisclub de bezoekers met twee doelpunten eigenlijk al op de knieën en was de wedstrijd gespeeld. Van de trainer van de bezoekers begreep ik later dat ze acht invallers hadden dus vandaar. Voor de rust werd er nog een keer gescoord door de thuisclub en was de wedstrijd helemaal over. De tweede helft hadden we eigenlijk net zo goed schriftelijk af kunnen doen. Maar het was heerlijk weer en dan is het geen straf om buiten te zijn. Bovendien gedroeg iedereen zich voorbeeldig. Zouden ze geweten hebben dat ik een heftige dinsdagavond had meegemaakt? Ik had dan ook geen kaarten en toen ik affloot wel een heerlijk gevoel. Ook na de wedstrijd was het erg gezellig en zodoende bleek maar weer eens dat je nooit van te voren iets over een club kan zeggen voordat je er geweest bent. De week erop mocht ik in de buurt fluiten. Ik kon zelfs op de fiets. Het was zomers warm en dat is voor mijn loopvermogen nooit het beste weer. De thuisclub nam het op tegen een vereniging die van een naburig eiland komt en zich dit seizoen niet echt ontpopt heeft als vrienden van mij! Maar vorige week bleek al dat je vooroordelen niet mee moet laten spelen dus ben ik blanco aan de klus begonnen. Het was preachtig weer maar wel erg warm. Nu had de bezoekende vereniging voorheen de trainer met de opgevoerde koekoeksklok (zie één van de vorige columns). Tegenwoordig hebben ze een ex ster speler van deze vereniging die ze moet behoeden voor degradatie. Deze man is ook nog collega scheidsrechter op zondag dus verwacht je begrip langs de lijn. Nu had ik al van een collega gehoord dat je daar bij hem niet op hoeft te rekenen en dat klopt. Verder had ik na mijn laatste optreden bij deze vereniging het krediet bij hun supporters volledig verspeeld. Normaal kent een vereniging altijd wel een supporter met een grote mond maar zij hadden voor deze gelegenheid zelfs een half dozijn van dit soort figuren aan de lijn staan. Het belangrijkste is echter dat de ploeg zelf gewoon heel aangenaam was en leuk om te fluiten. Die jongens kunnen er tenslotte ook niet aan doen dat ze door dergelijke figuren worden omringt. De bezoekers kwamen overigens ook volledig terecht op voorsprong. Net na rust werd het gelijk maar even later kwamen de bezoekers weer op voorsprong. Volgens de thuisclub was er voordat de bal erin werd geschoten hands gemaakt. Ik had wel gezien dat de bal tegen de aanvaller zijn elleboog was gestoten maar dit is voor mij geen opzettelijk hands. Vooral de keeper van de thuisclub was woest al bleef hij in zijn bewoordingen netjes. Ik dacht dat ik nu wel wat krediet had opgebouwd bij de trainer en supporters van de bezoekers maar niets was minder waar. Iedere beslissing die in hun nadeel was werd met gehoon begroet. Toen ik de bal bij een overtreding net buiten de zestien daar ook gewoon liet nemen waren de rapen weer gaar bij de supporters. Toen er één loeihard over het veld eikel riep vond ik het wel welletjes. Ik ben natuurlijk wel een eikel maar dat hoeft hij niet aan iedereen te vertellen. Nu zag ik dat hij voor de reclameborden stond dus heb ik afgefloten en ben ik als een echte eikel gaan vertellen dat hij achter de omheining moest en de rest van zijn vrienden ook. Toen was ik natuurlijk helemaal de gebeten hond. Even later maakte de thuisclub ook nog gelijk en wist zelfs nog een derde goal te maken zodat de bezoekers onterecht verloren. Overigens had ik geen enkele kaart hoeven uit te delen. Ik bereide me voor op de ergste verwensingen na afloop maar dat viel mee. De spelers waren en bleven uiterst correct en zelfs complimenteus maar de trainer liet zijn ware aard zien. Zijn handen hoog de lucht in van machteloosheid kwam hij vragen waarom ik meer op de supporters dan op het spel aan het letten was. Ik heb maar helemaal niets terug gezegd omdat mij dat beter leek. Ik verheugde me al op de verkoelende douche maar ook dat viel tegen. Ik schat dat het water circa honderd graden was. Daar kan mijn tere kantoorhuidje echt niet tegen. Dan maar douchen op afstand. Overigens was het wel gezellig druk in mijn kleedlokaal want er bevonden zich ook nog circa honderdduizend mieren (het kunnen er een paar meer of minder zijn geweest). In de bestuurskamer werd ik vriendelijk bedankt voor de wedstrijd door de thuisclub maar bleef het ene bestuurslid van de bezoekers stoïcijns voor zich uit staren. Vervolgens ging hij allerlei scheidsrechters opnoemen die hij goed vond en tot mijn verbazing zat ik er niet tussen. Tenslotte zei hij nog dat het een schande was dat ik geen strafschop had gegeven bij dat geval op de rand van de zestien maar hij zei na de vorige wedstrijd al te weten dat ik nooit veel voor hun floot. Daarna was hij plotseling wijs geworden en zei nu zwijg ik erover. Het werd zelf nog bijna echt gezellig daarna maar de sfeer werd toch pas echt goed toen hij vertrokken was. Ik heb wel heel goed nieuws voor deze vereniging want omdat ik waarschijnlijk op zondag ga fluiten zijn ze van mij verlost. En voor de spelers van deze vereniging hoop ik echt uit de grond van mijn hart dat ze niet degraderen. De maandag erop mocht ik wederom de wei in. Op deze prachtige paasdag mocht ik een Zeeuws Vlaamse eerste klasser fluiten tegen een ploeg uit Gelderland. De ontvangst bij deze vereniging is altijd super en ook met de gasten heb ik altijd een goede band. Niets stond een leuke middag in de weg en dat werd het ook. De warmte was nog niet veel minder maar gelukkig was er wel een verkoelend windje. De thuisclub kon bij winst de periodetitel pakken en de bezoekers strijden nog tegen promotie/degradatie wedstrijden. Kortom het kon een pittig potje worden. Vanaf de eerste minuut was het echter een super pot met heel veel onderling respect. Slechts één kaart had ik nodig. De thuisclub nam een twee nul  voorsprong maar kort voor rust scoorde de bezoekers tegen en leek het spannend te worden. In de blessuretijd scoorde de thuisclub nog een keer. In de tweede helft scoorde ze nog vier keer zodat de bezoekers helemaal werden overspeeld. Wat me overigens opviel was het super correcte gedrag van zowel de supporters, trainer, bestuurders en spelers van de bezoekers ondanks de enorme afstraffing. Als je na afloop alleen maar complimenten krijgt na zo een zware nederlaag dan doet je dat goed! Zo kan het dus ook! Tenslotte in deze hele drukke maand mocht ik op koninginnendag naar het Dordtse.  De thuisclub nam het op tegen een ploeg uit het Gelderse dus de neutraliteit was gewaarborgd. De thuisclub vocht nog tegen degradatie en de bezoekers konden nog promoveren dus er stonden nog belangen op het spel. Omdat op het sportpark ook de koninginnendag feesten plaats vonden was het heel druk. Ik dacht natuurlijk eerste dat al die mensen voor mij gekomen waren maar dat bleek niet het geval. Toch was het ook langs de lijn best wel druk. De wedstrijd liep eigenlijk vanaf de eerste minuut heerlijk. De thuisclub kwam na twintig minuten op voorsprong door een blunder van hun keeper. Eigenlijk hadden ze kort daarna een penalty moeten krijgen maar ik twijfelde te lang en vreemd genoeg kwam er ook weinig commentaar maar het was bij nader inzien toch gewoon een overtreding. Maar goed een foutloze wedstrijd fluiten lukt toch nooit en de aanvaller ging ook wel heel erg graag naar de grond. Op slag van rust maakte de bezoekers gelijk. De hele tweede helft probeerde beide ploegen hartstochtelijk om te scoren maar het leek ondanks enorme kansen niet meer te lukken. In de laatste minuut vonden de gasten toch nog een gaatje en wonnen. Ondanks deze grote teleurstelling voor de thuisclub was en bleef de sfeer uitstekend (slechts één kaart) en met een oranje gevoel kon ik huiswaarts keren. De laatste maand van het fluitcircus komt er al weer aan. Voor een scheidsrechter komen dan de kersen op de taart. Of er ook voor mij nog leuke kersen waren leest u in de volgende column.   

Kees           

Advertentie